Het leed dat vliegen met Insel Air heet


Vertrektijd vlucht: 7:55 am. Maar ik zit samen met een groep mensen nog steeds in de wachtruimte. Inmiddels is Divi Divi Air al twee keer vertrokken. Medewerkers van Insel Air zijn nergens te bekennen en van informatie verschaffen heeft men kennelijk nooit gehoord.

De mevrouw in een rolstoel staart al een hele tijd voor zich uit. Ze kijkt naar het vliegtuig waarmee we naar Aruba gebracht moeten worden en mompelt tegen haar dochter dat ze nu echt moet plassen.
Een Amerikaan houdt het informatiescherm nauwlettend in de gaten terwijl zijn vrouw 2 pastechi’s voor 5 usd bestelt.

Het is hier verder steenkoud. Zo koud dat de body-lotion waarmee ik mezelf vanochtend heb ingesmeerd als sneeuw voor de zon verdwenen is.

Mijn huid kleurt grijs, net zoals mijn ‘beis’