Nee, ik heb geen kinderen…


“ Where are you from”, vraagt de eigenaresse van de Afrikaanse stoffen winkel. “ I live in Bonaire, grew up in Holland but orginally from Curacao” antwoord ik haar.  De dame kijkt me verward en vragend aan. Ik ben er inmiddels aangewend dat geen kip weet waar Bonaire ligt. Om mijn antwoord te versterken zeg ik er maar bij  dat Bonaire in de buurt van Aruba ligt “In the Caribbean” en toen pas ging er een lampje bij haar branden.

Ondertussen kijk verder naar de prachtige stoffen en droom ik weg van welke mooie jurken en rokken ik van de stoffen laat maken.  Maar het vragenuurtje van de dame was nog niet voorbij.

“Why did you move from Holland to Bonaire”? Ze stelt de vraag bijna alsof er een soort conspiracy theorie achter zit. “Well, I moved to Bonaire because of my job. I left all my family and friends in Holland just for this job” antwoord ik haar en kijk verder naar de stoffen in de winkel.  “So you left your family and friends and left to Bonaire.  Did your husband go with you”?  “Husband”?  Vraag ik mezelf af en ik kijk snel naar mijn vingers of ik niet toevallig een ring aan heb waardoor het lijkt alsof ik getrouwd ben.  Voordat ik kan antwoorden komt  direct erna de vraag “Do you have childeren”?  “No I don’t”.  Ze kijkt me nu helemaal aan alsof ik een of andere raar wezen ben. Ze stelt me dan de voorspelbare vervolgvraag “Why not”?  Ze kijkt me zo indringend aan na haar “Why not vraag” waardoor  ik het gevoel heb mezelf te moeten verdedigen en voor de zoveelste keer moet motiveren waarom ik als 35 jarige zwarte vrouw geen man en geen kinderen heb.  Ik zeg tegen haar “just because it never happend”.   De vrouw die erbij is komen staan een paar jaar ouder dan ik zegt trots dat ze 5 kinderen heeft. Ik denk  “Leuk voor je”.

De dame continueert het gesprek “But Bonaire has a lot of men, you did not find one there”? In mijn hoofd denk ik “Muhe  je wist niet waar Bonaire ligt en nu zeg je dat Bonaire veel mannen heeft”? Ik antwoord beleefd “I just didn’t find the right one yet”.   Ze blijft me verbaasd van top tot teen aankijken en er valt een stilte.

Dit is niet de eerste keer dat ik zo’n reactie krijg. Ik denk dat het voor meerdere vrouwen die onbewust vrijgezel en kinderloos zijn een heel herkenbaar verhaal is. Men verwacht nou eenmaal dat als je tegen de 35 aanloopt dat je allang een gesetteld leven had moeten hebben. Je weet wel de hele mikmak, kind en partner, huisje en stationwagon. Men doet alsof het vinden van een man heel gemakkelijk is en men denkt dat je voortdurend opzoek moet zijn of sterker nog dat jij voortdurend opzoek bent. De werkelijkheid is dat je absoluut niet bewust opzoek bent, je leeft je leven en je ziet wel wat er op dat pad komt. Natuurlijk houdt het onderwerp je bezig en vraag je jezelf weleens af “Ga ik ooit trouwen”, “Krijg ik ooit kinderen”, “bestaat die prins op het witte paard wel of is hij gewoon van zijn paard gevallen en dood gegaan”.

Er is veel meer wat mij “Christine Alvarez” maakt dan een vrijgezelle vrouw zijn zonder kinderen.  In een notendop over mij, 34 jaar going 35, ik heb een hekel aan witte leggings (zeg nou eerlijk witte leggings zijn niet van deze tijd het staat echt niemand leuk.  Niet echt belangrijke info maar ik vond het toch even belangrijk om het met jou te delen. Ik houd van schoenen en leuke outfits.  Welke vrouw houdt daar niet van!  Mijn stijl kan je het beste definiëren als  Afro Caribbean modern. Van mode heb ik geen verstand ik draag wat ik leuk vind.  High heels op een strandfeest vind ik niet sexy maar foolishness.  Ik houd van salsa dansen, maar helaas ben ik niet zo’n goede volger ( waarschijnlijk toch net iets te geëmancipeerd).

Ik ben tegen het fenomeen zwarte Piet  en ik  vind ook dat het uit het Sinterklaasfeest moet verdwijnen (oh jeeh, daar gaan mijn eerste volgers).  Ik ben een fan van Games of Thrones ( al snap ik soms niks van die rare wendingen).Ik kijk graag naar Discovery channel, maar kan ook de hele dag “Say yes to the dress” kijken.  Ik blijf het fascinerend vinden hoe vrouwen toch nog een jurk passen boven hun budget en vervolgens balen dat ze het budget niet hebben. Waarom kwel je jezelf vraag ik mezelf dan af, maar zo zijn wij vrouwen nou eenmaal. Altijd  onmogelijke voor het onmogelijke willen gaan.

Boeken zijn mijn beste vriend en mijn laptop en ik zijn onafscheidelijk.  Koken doe ik als de beste en dit is geen grap. Rekenen kan ik niet, gelukkig bestaat zoiets als een rekenmachine.  Ik ben chaotisch maar heb in alle chaos een hart van goud.  Ik  geloof in God, maar niet in religie. Ik vind dat religie mensen niet aan het verbinden is  maar dat mensen steeds verder van elkaar gaan staan door religie.

Talenten heb ik genoeg, maar geen zin en geen tijd om ze te allemaal te benutten daarom blog ik maar. I love life en ja, volgens sommige leef ik op een van de meest saaie eilanden van het Caribisch gebied en  moet ik wel een burgertrutje  zijn om op zo’n eiland te wonen.  Leven op dit eiland maakt de kwaliteit van leven veel mooier en beter. Ta’ki mi ta BEBA!

IMG_0782