Wachten… nog effe wachten


Ik wacht altijd op het juiste moment. De juiste relatie. De juiste baan. De juiste sport.

Dieet, vakantieland. De juiste juiste juiste.
En dan ben je opeens 36. Ik wilde allang. Toch nog ff sparen. Ik wilde allang.
Toch nog doorbijten in het oh zo mooie en gestructureerde en georganiseerde Nederland. Ik wilde allang.
Toch nog werken doorwerken overwerken op een plek, waar je allang geen uitdaging meer voelt.

Ik wacht altijd op het juiste moment. In de tussentijd veel reizen.
Veel eten. Veel stressen. Veel veel veel.
Altijd wachten want ..“ Ik geef je 1 jaar en dan ben je weer terug”. “ Het is daar zo klein”.“ Zo slecht betaald”.
“ Je gaat het missen”. “Die mensen zijn raar”. “Het is daar zo raar”. “ Hier heb je meer mogelijkheden”.

En dan. Dan doe ik het opeens. Uit een opwelling. Een gevoel. Een mooi, adembenemend, bijzonder, authentiek en rauw gevoel.
Ik kies niet. Nee. Ik beslis. Beslis om zonder om te draaien. Zonder twijfel. Zonder rancune, spijt of woede. Ik kies. Vanuit mezelf.

Daarna ..Twijfel, angst. Een gevoel dat me af en toe de keel dichtknijpt.
Ik haal geen adem. Ik wil. Ik kan niet. Ik weet niet hoe verder.
Angst. Angst, maar ik ga. Angst, maar ik zet door. Angst, maar ik geef niet op.
En ik ga door die hele sleur van onzekerheid, omdat ik voel.
Ik voel dat er in de verte iets is wat op me wacht. Wat niet kan wachten. Geen keuze, maar een beslissing.

En dan kom ik aan. Zes weken van voorbereiden. Afscheid nemen.
Nog de laatste keer all you can eat Sushi, want het zal wel onbetaalbaar zijn daar.
Laatste keer Het Volkshotel, biologische en pure markten, de Rollende Keukens, Fietsen door de grachten, Trein, metro in en uit.
En rennen natuurlijk. Rennen voor alles, door alles en iedereen.
Jas aan, toch weer plassen. Jas weer uit. Toch een andere jas. Misschien een langere jas. Toch niet.
Dan maar een spijkerjasje. Of een dikke trui?

Zes weken van doorgeven dat je weggaat
Vergeten door te geven. Bewust vergeten. Toch nog bellen, mailen, scannen.
Zes weken van toch nog een technofeestje pakken, want je weet niet wanneer..
Zes weken van shoppen till you “ beste klanten, het is 18:00. We verzoeken u..”.

En dan kom ik aan. Zo voelde de reus  van Gulliver’s travel zich. I know for sure.
Een groot vliegtuig en een ienimiene formaat Madurodamvliegveldje.
Ze staan lijnrecht tegen over elkaar. Ze kijken elkaar aan. Geven niet toe. Willen niet toegeven.

Ik stap uit en ik voel.Ik stap uit en ik lach.Ik stap uit en ik laat los.Ik stap uit en ik beëindig. Ik laat los en ik leef.
Ik stap uit en ik vraag me af….Waarom niet eerder?
En ik besef me ook meteen dat dit het juiste moment is.
Als je je realiseert dat er geen juister moment is dan het moment dat je beslist.

Geen keuze. Ik beslis.

1978731_10152572515941587_6353677463285373130_n