Poko poko


Waarom vandaag doen wat ook morgen kan? Dat is het levensmotto op het ‘rustige’ Curaçao. Poko poko. No tin purá. (Rustig aan. Het heeft geen haast). Het is een levensmotto waar men gewend aan moet raken. Een proces dat zijn tijd neemt, zeker voor mensen die de hectiek van het leven in Nederland gewend zijn. Daar is iedereen constant aan het rennen, alles gebeurt daar gehaast en volgens afspraak. Het leven op dit tropische eiland is echter andere koek: hier gaat alles poko poko. No hansha bo bida (maak je niet druk).

hangmat

Dankzij dit motto leer je zaken in perspectief te plaatsen. Je maakt je niet langer druk om de ‘minder belangrijke’ dingen in het leven want daar is immers de volgende dag voor. Vandaag is om van het leven te genieten en om lief te hebben. Er is echter ook een keerzijde aan dit motto. In extreme gevallen kan het te letterlijk worden opgevat; mensen zijn altijd te laat – omdat ze zich niet willen haasten – en afspraken worden niet nagekomen, want dat kan de volgende dag ook.

Als je aan vers bloed vraagt wat zijn of haar nummer één ergernis op het eiland is, wordt negen van de tien keer geantwoord: het feit dat men altijd overal te laat voor is. Het is niet alleen een ergernis van buitenlanders, maar ook van de lokale bevolking. Ik heb bijna mijn hele leven hier gewoond en ik erger me er groen en geel aan als men te laat is. Ook mijn ouders zijn kampioen telaatkomers. Als ik om 10.00 uur met mijn moeder heb afgesproken, dan gaat ze dan pas onder de douche en komt ze een uur later opdagen. Na een kwartier ben ik het wachten echter al zat en stap ik geïrriteerd op.

Bij het maken van een afspraak met een monteur kan je hier er gerust een hele dag voor uitrekken en zelfs zo loop je soms het risico dat hij niet op komt dagen. Waar men in Nederland – bij het maken van een afspraak voor bijvoorbeeld internetinstallatie – te horen krijgt dat de monteurs tussen 10.00 en 12.00 op het genoemde adres zullen zijn, wordt hier gerust de hele ochtend (tussen 8.00 en 13.00) of de hele middag voor gereserveerd. Dan zit je om 8.00 uur al op de porch te wachten en komen de installateurs vervolgens om 13.02 aankakken. ,,Señora, mi mester a bai kas prome. Mi tambe mester kome.” (Mevrouw, ik moest eerst naar huis. Ik moet ook eten).

Een collega vertelde dat ze een keer iemand had aangenomen om bij haar thuis een zwembad aan te leggen. Tegen het einde – toen er nog een stukje van het zwembad moest worden afgebouwd – kwam de beste man plotseling niet meer opdagen. ,,We hebben nooit meer iets gehoord. Hij heeft nooit gebeld en is ook nooit meer langsgekomen. We hebben nu al zeven jaar een onafgemaakt zwembad”, aldus de collega.

Een andere collega trekt haar schouders op bij de vraag of ze zoiets weleens heeft meegemaakt. ,,Ach, het is me zo vaak overkomen. Ik zou er niet eens één specifiek voorbeeld uit kunnen pikken. Het is gewoon normaal hier. Ik zou pas echt staan te kijken als het eens een keer wél goed zou gaan.”