Hesus nos gusta bòmbòshi


,,Hesus nos gusta bòmbòshi.” Dat is een zin die je hier regelmatig hoort. Curaçaoëenaars zeggen het vaak over zichzelf; hard, als een feit. De vrije vertaling van bòmbòshi: gedoe. Of populair vertaald: drama. Ja, het is echt zo: wij Curaçaoënaars houden van drama!

bomboshi-1

Om de een of andere mysterieuze reden – en zonder hierbij te generaliseren – kunnen wij intens genieten van het lijden of de tegenslagen van een ander. Als twee mensen ruzie met elkaar hebben, zijn er altijd die vriendinnen die van een simpel meningsverschil ‘bòmbòshi’ maken. Die vriendinnen zie je het hele jaar niet, maar zodra ze te horen krijgen dat a niet met b praat, staan ze voor je deur en wijken geen seconde van je zijde. In plaats van de boel te sussen, gooien ze olie op het vuur: ,,Hoe bedoel je het  goedmaken?”, snauwen ze wanneer je zegt dat het eigenlijk om een suf misverstand gaat. ,,Weet je wel wat Dekka allemaal over je heeft gezegd? Ben je gek?”  En wanneer je Dekka onverwachts ergens tegenkomt, zijn dit de vriendinnen die naast je gaan staan en schreeuwen: ,,Dal e, dal e. DAL E!” (Sla haar, sla haar. SLA HAAR!)

bomboshi-2

Bij een auto-ongeluk kan men nooit gewoon doorrijden. Waarom? Paso nos gusta bòmbòshi. We rijden langs met een snelheid van 3 kilometer per uur en breken in het passeren bijna onze nek om de slachtoffers goed te kunnen bekijken. En wanneer we eenmaal doorhebben om wie het gaat: ,,Amigaaaaa! Hataa! B’a wak ta ken? Ta Uka, yu di e konosí di e amiga di mi mama su prima. Aino yu. B’a wak kiko e tin bisti? Hopi fastioso.”  (Meisje! Heb je gezien wie dat is? Het is Uka, de dochter van de kennis van de vriendin van de nicht van mijn moeder. Ainee. Heb je gezien wat ze aan heeft? Verschrikkelijk.)

Dat is nog niet eens het ergste. Uka ligt op de grond bijna dood te bloeden naast een onbekende man. Zonder uit te zoeken om wie het gaat, zeggen we: ,,Ta ken e gai ei? Uka tin su frei. Hata, gewon e ta kòrta e gai su orea.” (Wie is die man? Uka heeft een vriend. Ze gaat zomaar vreemd.) Ondertussen worden honderden foto’s gemaakt – hoe Uka naast de vreemde man ligt, dat ze hevig uit een wond bloedt en ja, er wordt zelfs een foto gemaakt van haar jurk die omhoog is gewaaid – en naar alle vrienden en kennissen gestuurd. Si, nos gusta bòmbòshi!

We doen er allemaal lacherig over en verwijten een ander altijd het veroorzaken van ‘bòmbòshi’, maar ondertussen doen we het zelf. Wanneer iemand ons een ‘geheim’  vertelt en we het toch aan de andere persoon doorvertellen en er hierbij zelfs een schepje bovenop doen: ,,Si, Judi di ku e ta bati’bo ora e mira’bo.” (Ja, Judi zei dat ze je in elkaar slaat wanneer ze je ziet.) Ondertussen had arme Judi alleen maar gezegd dat ze ruzie heeft met de persoon in kwestie en haar niet wil zien of spreken.

Waarom we zo van bòmbòshi houden? Al sla je me dood. En misschien is het niet eens typisch iets van Curaçaoëenaars, maar eerder gewoon iets van de mens. Hoe dan ook, moeten we er vanaf zien te komen. Want wanneer Uka erachter komt dat jij de foto’s van haar hebt gemaakt terwijl ze liggend op de grond naast een onbekende man lag met haar jurk omhoog; ‘b’a kue awa’! (Dan ben je nog lang niet jarig!)

Advertenties

3 thoughts on “Hesus nos gusta bòmbòshi”

  1. Leuk beschreven deze neiging om elk voorval te voorzien van een sausje sensatie. Ik betrap me er overigens zelf ook op dat ik het opwindend vind om een bepaalde gebeurtenis aan iemand anders door te vertellen. Vaak kan ik het gewoon niet voor me houden. Eigenaardig hè. Ik denk dat velen zich in jouw verhaal herkennen. Dus wederom een goed gekozen onderwerp.

    Like

  2. We moeten er inderdaad van zien af te komen. Ik heb nooit begrepen waarom mijn gebrek aan nieuwsgierigheid geïnterpreteerd werd als onverschillig. De uitleggen klinken voor mij als excuus. Zoals het antwoord dat ik kreeg op de vraag waarom we nou niet eens doorrijden op de weg die toch al vastzit door een net gebeurd ongeluk. Het antwoord was dat men toch moest kijken of het niet om een bekende ging. Je wil toch weten of het een bekende is of niet? Mijn antwoord, natuurlijk wil ik dat weten maar via een telefoonbericht want het laatste wat ik zou willen is al nietsvermoedend rijdend door het verkeer ineens een bekende of geliefde gewond op straat zien. Het idee alleen al! Hoe zou ik reageren? Misschien raak ik wel in shock en veroorzaak ik een tweede ongeluk.
    En dan is er het antwoord op de vraag waarom we nou zo expliciet gedetailleerde foto´s van slachtoffers moeten plaatsen in de krant. Ja, mediaberichten moeten zo accuraat mogelijk zijn. En ik hier maar denkend dat het de inhoud van het bericht is dat zo accuraat mogelijk moet zijn. Laatst zei iemand tegen me, we zijn geen leescultuur maar een kijkcultuur. We hebben dus beelden nodig om het verhaal optimaal te kunnen volgen.
    Dat verklaart een hoop dacht ik bij mezelf. Plaatjes helpen ook mij inderdaad beter te visualiseren, maar sommige visualisaties ben ik liever kwijt dan rijk.

    Like

  3. Mi ta puntra mi mes di kon nos ta skibi na Hulandes den AKI MI TA BIBA? Splikami please. Mi no tin nada kontra Hulandes ni Hulanda. M’a biba 41 aña aya, pero …………….

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s