De stille moordenaar


Je voordeur gaat open en het eerste dat je tegen me schreeuwt is “ik ga dood, ik ga dood”. Je staat doodsangsten uit en je ogen zijn verwilderd van de paniek. Ik schrik want ik heb je nog nooit zo gezien.  Je kijkt me aan en zegt tegen me “Ik wil nog niet dood”.  De gang in je huis wordt een lange tunnel in mijn gedachten. Ik kijk langs je heen naar je man. Ik zie aan zijn gezicht dat hij verslagen is en ik besef me dat het goed mis is. Nuchtere ik denkt stiekem: “jij gaat niet dood”.

Mooi mens, levensgenieter, krachtige, intelligente en elegante vrouw. Je  stralende ogen en je gelaat met duizenden sproetjes. Je hield van het leven en je had een sterke mening over mijn partnerkeuzes. Als je iemand die ik weer eens leuk vond helemaal niets vond, dan nam je geen blad voor de mond. Op de dag dat jij ons verliet, zou ik een date hebben. Ik moet er soms wel een beetje om lachen: hij was inderdaad niet zo’n oké guy, maar je hebt de uitspraak ‘over my dead body’ wel iets te letterlijk genomen!

Je man belde mij die ochtend, de dag waarop jij dood ging. Hij vroeg me of ik later op de dag wilde langskomen want je was redelijk bij kennis. Ik had heel veel zin om je weer eens te zien. Ik had je al heel lang niet meer gezien, omdat het zo slecht met je ging. Ik weet nog dat je een keer tegen me zei: “Christine, als ik een ziekenhuisbed in huis krijg, dan is het gedaan hoor”. Je had dat verdomde bed inderdaad gekregen. In mijn hart wist ik dat het niet lang meer zou duren. Ik zei tegen je man: “Nee, ik kom niet vanmiddag, ik kom nu gelijk. Ik heb geen afspraken op dit moment. Ik pak direct de bus.” Ik trilde over mijn hele lijf. Ik wist dat dit de laatste keer was dat ik je levend zou zien. Ik wist dat ik meteen naar je toe moest en niet moest wachten tot na het werk. Je man zei tegen me: “Nee, wacht maar. Ik kom je zo halen.”

Terwijl ik in mijn kantoor aan het rondlopen ben, word ik nerveuzer. Die paar minuten lijken uren te duren. Hij staat voor het kantoor. Ik stap in de auto en ik kijk naar zijn vermoeide gezicht. We praten een beetje luchtig. We rijden de straat in. Er is altijd parkeerruimte voor de deur, maar dit keer niet. Mijn hart gaat tekeer. Waarom weet ik niet. We moeten een stukje doorrijden. We stappen uit de auto. Je man vergeet iets in de auto, loopt terug en dan wordt er gebeld. Je bent net overleden. We rennen naar de voordeur. Ik vraag me af waarom ik ren, je bent toch al overleden. Ik loop het huis in en zie je levenloze lichaam. Je bent nog warm…. De rest van de dag kan ik me niet meer herinneren… en de dagen erna ook niet.  Het is aan mij voorbij gegaan.

Kanker heeft je vermoord. Dat doet kanker; het vermoordt mensen. Het is een stille moordenaar.

De dagen en jaren verstrijken en soms voel ik me schuldig omdat ik maandenlang niet aan je denk. Ik mis dat ik bepaalde gebeurtenissen niet met je kan delen. Ik had gehoopt dat je me af en toe een teken uit de hemel zou geven, maar het blijft aardig stil daarboven.

* Het is kanker awareness month. Get your check ups. Niet alleen tijdens de awareness maand, maar het hele jaar door.