Mijn Haat-Haat Verhouding


Mijn huis is voor hun een onneembaar fort, denk ik, hoop ik, want toch lukt het er een paar altijd om binnen te dringen. Sneaky en ongezien, tot ze me gevonden heeft. De mug: het meest vervelende beestje op Curaçao.

Biting-mosquito-via-Shutterstock-e1435155897621-800x430

Er gaat geen dag voorbij of ik word geprikt. En goed geprikt. De plek gaat jeuken jeuken! Brandend jeuken. Ik word er kortademig en krijg er soms zelfs hartkloppingen van. Alle andere muggebulten in de buurt gaan uit solidariteit meteen meejeuken met de nieuwe. En het kost me al mijn zelfbeheersing om niet mijn huid open te krabben. Met een steel-brush ofzo.

Ik vermoed ook dat muggen superpowers hebben. Sommigen kunnen namelijk voelen dat je naar ze kijkt. Dan verdwijnen ze onder je stoel of achter je rug en pas als je niet meer kijkt komen ze weer tevoorschijn om hun aanval rustig voort te zetten. Anderen zijn interdimensional travelers. Ik weet het zeker. Now you see, now you don’t! En de meest fresku individuen komen gewoon, zonder berouw, en steken je rustig in je gezicht. Het lef!

silver-star-mosquito2

Ondertussen heb ik alle huis-tuin-en-keuken-middeltjes en de niet zo huis-tuin-en-keuken-middeltjes geprobeerd. Ik ben zelfs gestopt met bananen eten omdat ik het vermoeden heb dat ze me daardoor lekkerder vinden. Don’t ask me why. Ik ben vergeten waarom, maar destijds was mijn beredenering heel logisch en daar hou ik me aan vast.

Ooit heb ik opgezocht wat het nut is van De Mug. Want heel nuttig kan het beestje niet zijn volgens mij, maar het schijnt dat er ergens, heel ver hier vandaan, een bepaalde orchidee leeft in een moeras en de mug de enige is die voor de bestuiving van die bloem zorgt. Nu ben ik een grote bloemenfan, maar wat mij betreft mag die bloem uitsterven als dat betekent dat muggen daarmee echt nutteloos worden en we ze massaal kunnen uitroeien. Ik zeg: laten we hier als mensheid over stemmen.

dead_skeeter_pg5

In de chikungunya-periode vorig jaar, moest ik ruim van tevoren plannen wanneer ik naar bed ging. Ik moest alvast vooruit voelen of ik over een half uurtje slaap zou krijgen zeg maar. Want er moest tijd zijn om eerst alle muggen in de slaapkamer uit te roeien met mijn racket. Mijn zapping racket en ik zijn goeie vriendjes. Waar ik ben, vindt je mijn trouwe metgezel. Maar als ik dat zzzzziiiii geluidje hoor en mijn racket ligt buiten handbereik, schiet het angstzweet acuut mijn poriën uit. Dagelijks dus.

Elke dag voer ik gesprekken met de mug du jour. Na een tijdje leer je de verschillende muggenkarakters onderscheiden. Sommigen zijn niet lang genoeg naar de muggenschool geweest, dat merk je meteen of ze zijn gewoon stoer. Ze doen niet eens de moeite om zicht te verstoppen als je ze ziet. Sommige muggen zijn muchu golós voor hun eigen bestwil. Ze hebben zich zo volgevreten dat ze niet meer kunnen uitwijken voor de racket. Je hebt er een ook paar drama queens tussen zitten. Die gillen zodra ze geraakt zijn en geven je stank voor dank wanneer ze in rook opgaan. Maar de meest vervelende soort zijn die superpowermuggen. Die lukt het regelmatig om meer dan een dag te overleven in mijn huis. Ik wed dat er op hun muggenplaneet legendes over hun geschreven zijn.

mosquito-war

Ik zie het nog gebeuren dat ik over 50 jaar, zonder tanden en incontinent, in het bejaardenhuis zogenaamd tegen m’n buurvrouw zit te schelden. ‘Ik maak je dood’, ‘Deze keer ontsnap je niet aan me, hoor je me kreng?!’. Hmmm….. misschien zijn de muggen toch niet zo nutteloos. Ik krijg vast een kamer voor mezelf!