Mi por a yuda?


Als er iets is wat ik mis sinds ik in het Caribisch gebied woon  is het online winkelen. Ja, ik weet dat ik via Puntomio en alle andere omwegen gemakkelijk in Amerika kan bestellen, maar dat duurt me soms te lang. Op Bonaire winkelen vind ik niks.  Ik wijk dan graag uit naar een van de andere eilanden of Nederland om te shoppen.

1-women-love-shopping

Op Curaçao en de andere eilanden moet ik moeite doen om een leuke outfit te scoren. Eindeloos winkel in winkel uit. Ik ben helemaal niet zo’n shop chick. Ik haat het om winkel in en winkel uit te gaan. Het erge op Curaçao is dat  “het winkel in winkel uit” lopen je op een bepaald moment gaat vervelen, want bijna elke winkel heeft dezelfde soort kleding, zelfde soort stoffen en zelfde soort prints. Vaak is de kwaliteit van de kleding niet naar verhouding met de prijs.  Dan heb je ook nog tot mijn grote ergernis dat je in sommige winkels bepaalde( kleur) kledingstukken niet mag passen. Ik vind het zo’n grote onzin dat je bijvoorbeeld BH’s in sommige winkels niet mag passen.

“Mi por yuda” is het eerste wat je hoort als je een van de winkels binnenstapt. Meestal is mijn antwoord “no danki”. Ik neem dan vaak diep adem en kijk om me heen, want de meeste winkeleigenaren weten niet hoe ze hun winkel zodanig moeten inrichten zodat het prettig oogt voor de klant. Ik word vaak al helemaal nerveus van alle op elkaar gepakte kleding in alle botte kleuren van de regenboog. In sommige winkels kan je niet eens goed vrij uit bewegen omdat ze helemaal bepakt zijn met kledingrekken. Het concept less is more is bij vele winkeliers nog niet ontdekt.


Zodra je begint te lopen in de winkel begint het achtervolgingsspel. Je loopt, de verkoopmedewerker loopt, je stopt met lopen, zij stopt. De medewerkers willen je al te graag helpen, maar de “mi por yuda” vraag komt vaak niet gemeend over. Het is een vaste zin die ze tegen elke klant zeggen.

Laatst liep ik een winkel in en toen kwam er weer een “ Mi por yuda” dame aanlopen. Zonder haar iets te vragen zegt ze “ op dit moment hebben we geen plussize kleding”.  Ik kijk haar verbaasd aan.” Plussize”? Dacht ik. Ik draag al lang geen plussize meer. Dus ik vraag aan haar, vind je dat ik er plussize uit zie? Ik pas gewoon in jullie maat M.  Maar ze negeerde mijn reactie en ging verder met haar verhaal over de te verwachtte plussize kleding. Hoe jaag je iemand de winkel uit!

Maat M
Gewoon maat M!!!
Ik begrijp echt dat winkeliers servicegericht willen zijn en daarom de dames als “bijen op honing” op de klant af sturen, maar ik ben meer geholpen met een verkoopster die eerlijk is tegen mij en mij rustig laat shoppen zonder mij de hele tijd te achtervolgen.  Als ik een gele jurk aanpas, zoals laatst het geval was en ik zie er uit als een verlepte banaan. Zeg dan niet tegen mij “ dushi e shimis ei ta para bo hopi nechi”.  En als ik dan zeg “ Nee, ik vind de jurk erg doorzichtig” en dat de verkoopster dan zegt “ No dushi en no ta doorzichtig”. Terwijl we allebei in dezelfde spiegel kijken en ik mijn zebraprint onderbroek door de jurk heen zie.  Ik ben ook geholpen als je mij geen kledingadvies geeft en doet alsof je weet wat mijn stijl is.

Al met al vind ik wel dat in veel winkels de medewerkers heel erg hun best doen om je te helpen op het moment dat je werkelijk hulp nodig hebt en dat heeft ook weer een bepaalde charme.