Over Opvoeden Enzo – deel 3


Vaak vraag ik aan ouders die bij mij op de praktijk komen of hun kind zich wel boos/verdrietig/bang/nerveus mag voelen. Allemaal knikken ze heftig ja. Dus dan leg ik wat concreter uit wat ik bedoel. Mensen hebben namelijk vaak niet door met welke diepere message ze aan het opvoeden zijn. Maar dat is wel de vibe waar kinderen steeds op reageren.

Vandaag dus een stukje over opvoeden vanuit acceptatie. En dat klinkt heel makkelijk, maar dat is het niet altijd. Ouders hebben de extra moeilijke taak om een klein mensje, dat uit hun eigen vlees en bloed is ontstaan, te zien als een op zichzelf staand individu. Een individu met eigen plannen voor zijn leven. De opvoeding die ze dit kind geven zou dus een delicate balans moeten zijn tussen het leren kennen van dit mensje en het meegeven van normen en waarden om later als groter mensje het eigen pad te bewandelen. De basis hiervoor is het kind van zichzelf te leren houden (op een gezonde manier), want wie van zichzelf houdt kan van iemand anders houden, kan van haar omgeving houden, kan zuivere beslissingen nemen over het eigen leven.

walking-down-an-open-road

Dus hoe zorgen we ervoor dat een klein mensje onvoorwaardelijk van zichzelf houdt? Door ervoor te zorgen dat het elk hoekje van zichzelf accepteert als ok zijnde. Elk hoekje van haar eigen lichaam en van zijn eigen persoonlijkheid. Wat ik the good, the bad and the ugly noem. Dus als een klein mensje zich nerveus voelt (observeren inzetten) voor bijvoorbeeld het afzwemmen voor zijn diploma, probeer hem niet gerust te stellen door ‘het is ok, je hoeft niet nerveus te zijn, het komt goed’ te zeggen. De diepere message die je namelijk daarmee geeft is dat wat hij op dat moment voelt afgekeurd wordt en eigenlijk niet mag bestaan. Als kind van 5, met een heel beperkt referentiekader (empatisch vermogen inzetten), sla je op dat moment het gevoel nervositeit op als ongewenst.

NO

Als zij verdrietig is omdat ze haar knie heeft opengehaald toen ze viel, probeer haar niet te troosten door ‘stil maar, het is niet zo erg, Papa doet er een pleister op en het is weer goed’ te zeggen. Want de diepere message die je haar daarbij geeft is: verdrietig zijn is ongewenst en jouw pijn is niet belangrijk.

Ik weet zeker dat alle ouders de bovenstaande zinnen met de hoogste en puurste goede bedoeling tegen hun kinderen zeggen. Echt waar. En het is ook de manier hoe we zelf zijn opgevoed. Maar het brengt naar mijn mening meer schade aan dan we ons realiseren. We leren kinderen op deze manier aan dat de negatieve gevoelens (the bad and the ugly) ongewenst zijn en dat we ze eigenlijk niet zouden moeten voelen. [Ik ben er ook van overtuigd dat een groot deel van volwassenen die niet lekker in hun vel zitten en naar een psycholoog gaan (trauma- en verwerkingsprocessen uitgezonderd) the bad and the ugly in zichzelf niet hebben leren accepteren.]

the_good__the_bad_and_the_ugly_by_kwad_rat-d5id914

Hoe zou je dan kunnen reageren in zulke situaties? Weet je wel in de horeca hoe ze altijd zeggen location, location, location? Nou ik zeg altijd: validation, validation, validation. Voordat je iets doet of zegt of zelfs ademt, als EEEEERSTE het kind bevestigen in het gevoel. ‘Ik kan me voorstellen dat je je nerveus voelt om af te zwemmen, ik zou ook heel nerveus zijn’. ‘Jeetje dat doet zeker wel pijn he? Je hebt ook een beetje bloed, dat is vast even schrikken geweest’. Niet op een dramatische manier, maar wel op een manier die aan de kleine mens duidelijk maakt dat het hartstikke normaal en acceptabel is je zo te voelen op dat moment. En als kinderen de tijd gegund worden om het hele gevoel uit te voelen stoppen ze na een tijdje vanzelf. Daarna kan je kijken of je het in perspectief kunt brengen. ‘Je hebt al een paar weken heel goed getraind en ik geloof dat je al heel goed kunt zwemmen, wat denk jij?’. ‘Het wondje is ongeveer net zo groot als een kwartje, denk je dat we daar een pleister voor hebben?’. En ze dus meteen betrekken bij de oplossing. Even diep laten ademhalen helpt ook altijd, dat brengt hun weer in het moment en in hun eigen lichaam.

Het bovenstaande is een stukje mindfulness. Niks woo woo, maar gewoon je eigen gevoel ten allen tijde accepteren. Zonder weerstand, zonder het uit de weg te gaan, zonder het weg te roken/drinken/eten/snuiven/spuiten. Je hoeft er niet voor te mediteren of wierook te branden of hippie kleren te dragen. Het enige wat je moet doen is 100% eerlijk zijn tegenover jezelf en dit ook meegeven aan de kleine mensjes in je leven.

En nu komt de clue van dit drieluik: het goed observeren, het empatisch vermogen en het onvoorwaardelijk accepteren zijn geen magische trucjes om kinderen op te voeden. Het zijn DE basisvaardigheden in de omgang met ieder mens. Dat is alles. No magic.

Kinderen zijn tenslotte kleine mensjes.

Advertenties

Auteur: YoWi

Yolanda gelooft dat iedereen creatief is op z’n eigen gebied. Ze loopt graag op kedsen, kan niet zingen, heeft de meest interessante gesprekken met kinderen, is niet geïnteresseerd in wat hoort of moet, is een friend for life, vindt dat alles met respect gezegd en gehoord kan worden, speelt graag met taal en heeft een bodemloze nieuwsgierigheid naar de mens en het leven en de levende mens. Buiten haar blogs is Yolanda nogal introvert, maar als je naar haar mening vraagt krijg je die vaak (ook wel eens ongevraagd) zonder saus voorgeschoteld. Waarschijnlijk is dit te danken aan haar jeugd in Europa ook al is haar lombrishi hier op Curaçao gedereerd. In het dagelijkse leven werkt Yolanda als beeldend therapeut voor haar eigen praktijk Dareling.

3 thoughts on “Over Opvoeden Enzo – deel 3”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s