Ondankbaar werk. Iemand moet het doen.

Bron: De Sentor

Een hart onder de riem. Een dikke knuffel. Liefde veel liefde vandaag.

Een shout out naar al die mensen, die ondankbaar werk doen.

Of althans, wat wij als zijnde ondankbare mensen als ondankbaar categoriseren.

De medewerkers en managers van Inselair om te beginnen.

Ik ging gister los. Ik bleef rustig in het begin. Ging rustig zitten en wachten totdat mij verteld werd, wat er ging gebeuren met mijn aansluiting vanuit Curaçao.

In het begin ging het goed, maar stiekem ging het helemaal niet goed. Ik was me aan het opladen, opladen, opladen en in een keer kwam het naar buiten en kon ik niet meer aan en ging ik me een partijtje te keer. Dat het nu wel moest ophouden en dat ik…wie ben ik eigenlijk? …er helemaal klaar meer was. Dat ik…wij…..ik maakte er een heel optreden van en mijn toeschouwers waren mijn publiek…

o-ANGRY-AIRPORT-facebook
Bron: Huffingtonpost

Vuilnismannen, die elke dag vanuit hun naar zoete sandalhoute ruikende auto zich begeven naar een aftandse geur komend uit opengerete vuilniszakken vol vuil en verderf.

Dan rij je er nog achter met je linkerhand op het stuur. Je rechter duim en wijsvinger sluiten je neus. Gaat bij die vuilinisman wat moeilijk…vasthouden aan de vuilniswagen en dan ook nog neus op de knip houden. Hij inhaleert gedurende acht uur, wat wij achterlaten. Vijf dagen per week. 40 jaar lang.

Groepswerkers. Bespuugd, uitgescholden en geslagen worden door bejaarden en gehandicapten, die wij nooit een bezoek gunnen. Niet eens op de zondag.

Een grote glimlach voor de medewerkers van de Voogdijraad, die constant moeten aanhoren dat ze kinderen weg halen bij ouders. Klopt ze halen ze weg uit incestieuze, drugsgerelateerde, alcoholische en onveilige omstandigheden. Geld geven aan de moeders van jouw honderdtachtig kinderen, dient niet eens een plicht te zijn. Het is vanzelfsprekend. Toch ben je furieus op deze medewerkers. Eerst reisjes, naar de casino, een nieuwe auto, uit eten met je nieuwe vriendin. Geld is op. Sorry, ik koop wel wat luiers. Ik heb je toch al geld gegeven vorig jaar.

Oke Djenn focus focus…je draait door.

lady_trash
Bron: Servicemaster Clean

We waren bij de shout outs. De dames in de schoonmaak. Ze zijn er altijd en toch zie je ze niet. Of zie je wel. De billen althans, in hun strakke spijkerbroeken en ben je meer daar mee bezig dan met de papieren halen uit de printer. Het zijn dus geen kabouters, die alles achter je kont opruimen.

De rioleringsmedewerkers, die beerputten moeten leeghalen. Ik zeg…shout out…shout out. Shout out. Dit is toch bijna niet te doen en toch doet iemand het.

Secretaresses hebben het ook vaak moeilijk. Ze moeten van alles regelen en dan ook nog zo snel mogelijk. Ze krijgen van iedereen weer een taak. Geen tijd dus om nog te whatsappen of te facebooken, terwijl haar opdrachtgevers hier wel ruimschoots mee bezig zijn.

Ik wil mijn betoog wel afsluiten met een groep te noemen, die vaak op hun vijfendertigste met een burnout thuis. Denk ik hoor, niet wetenschappelijk bewezen.

Leraren. Totaal ondergewaardeerd. Het is dagelijks een speurtocht tussen, roosters die niet kloppen…..-roostermakers hebben het trouwens ook hard-….spijbelaars, woedende ouders, inspectie uit Nederland, je eigen zingeving van het leven er hard inslijpen en een harde stoot van puberhormonen.

Een hart onder de riem. Een dikke knuffel. Een hangmat. Een ijsje. Een glimlach.

Een welgemeende dankjewel aan iedereen die zo hard zijn best doet om het leven van een ander fijner te maken. We houden van jullie.

grateful
Bron: Hippywannabe