Reggaemylitis


What’s the soundtrack to your life? Hou je al je hele leven van bachata? Death metal is jouw ding? Wordt je rustig van techno?

Vroeger bestond mijn soundtrack uit Barbra Streisand, Abba, UB-40 en Doble R. Ja daar luisterde m’n moeder naar. En ik? Kinderen voor Kinderen en Michael Jackson. Ik was Michael Jackson’s grootste fan in de hele wereld. Jaaa, dat was IK dus. Van mijn spaargeld heb ik de Thriller lp gekocht. Boy wat was ik daar trots op! Ik had ook een levensgrote poster van Michael (als grootste fan ter wereld mag ik hem bij alleen de voornaam noemen) bij het voeteneind van mijn bed hangen. Freaking creepy wanneer je wakker werd, maar de poster weg halen was natuurlijk geen optie.

thriller2

Daarna werd het Snap en Milly Vanilly en Technotronic, MC Hammer en Vanilla Ice. Toen verhuisden we naar Curaçao en was niks meer leuk, behalve mijn cassettebandje van NKOTB (New Kids on the Block voor de leken) en mijn LA Gear kedsen met 3 verschillende veters erin. Daarna had ik een tijdje geen specifieke smaak. De meeste nummers die Mark Eman draaide op de dinsdagavond op Hoyer 2 waren leuk. Toen werd ik mega Ace of Base fan en raakte obsessed met het Waterfalls album van TLC. Chaka Demus and Pliers en Inner Circle pasten er ook nog tussen. En alle nummers op de bobbling feesten bij mensen thuis.

En ineens was ik student in Nederland. En Nederland was effed up! Ik voelde me een minuscuul radertje in een horloge dat niet meer werkte. Ik wilde iedereen ver van me vandaan houden. Er was geen ruimte meer voor plezier. Life sucked en de soundtrack was hip hop. Biggie, Jay-Z, Tupac, Big Pun, Lost Boyz, Scarface, Dead Prez, Outkast, enz. Baggy pants, shell toe adidas, hoodies  aan en earplugs in. Donkerblauw, grijs en zwart. Praat niet tegen me, want ik hoor je niet. Kijk niet naar me, want ik besta niet.

Wat was ik ongelukkig in Nederland. En ik dacht dat het leven zo zou blijven. Dat ik altijd baggy kleren zou blijven dragen en naar hip hop zou blijven luisteren. Dat ik uiteindelijk een omaatje zou worden, in de schommelstoel van een bejaardentehuis, met shell toe adidas aan, still listening to Jay-Z. Maarja… niet gek ook, het was tanden op elkaar tot ik dat freaking papiertje had. En de soundtrack paste erbij.

Tijdens één van de laatste jaren in NL vroeg een vriendin een keer of ik meeging naar een reggae festival in Nighttown. Mi gado, daar in dat donkere, rokerige hol ging de freaking hemelpoort open. Reggae was DA SHIZNIT!! With some dip! Ook kritisch op de maatschappij net als hip hop, maar minder hard. Het was conscious en chiiiiiill. En iedereen was er voor zichzelf. En voor de muziek. In Reggaeworld hoef je op niemand indruk te maken. Mensen zijn real. Wat een verademing!

Ik luisterde daarvoor al wel een beetje naar reggae, Bob, Buju, Gregory. Maar vanaf toen ben ik erin ondergedompeld. Vanaf toen ging ik naar ALLE concerten en ALLE festivals in NL. Mijn favoriete was eigenlijk Summerjam in Duitsland. Autootje volstampen met vriendinnen, tenten en slaapzakken en “racen” over de autobahn naar Keulen. Het tweede of derde jaar hebben ze dingen uit de tent gestolen. De jaren daarop logeerden we in een B&B met de meest geweldige naam.

89787554

Toen ik dat papiertje eeeeeindelijk had behaald kon ik terugkomen. Weg van de hardheid van NL. Terug naar de zachtheid van de zon en caribische zee. Hip hop sprak me ineens minder aan. Ik heb nu stapels CDs met hip hop en R&B, maar geen cdspeler en die mis ik ook niet.

Reggae kan ik online vinden. Nu is het bijna een sport geworden voor mezelf om de meest geweldige reggae artiest te vinden die nog niet zo bekend is. Ik ben ervan overtuigd dat die, hier ergens op een Caribisch eiland, al jaren de meest geweldige muziek maakt en ik moet hem nog vinden. De soundtrack van deze maanden: Chezidek, Vershon, Kabaka Pyramid, Jesse Royal, Chronixx, Skarra Mucci en Dre Island. Maar ik heb DE verborgen artiest nog niet gevonden.

 Ik ben nog niet genezen van mijn reggeamylitis en voor m’n gevoel gaat dat ook niet gebeuren. Nu ben ik ervan overtuigd dat ik later een omaatje wordt, schommelend in mijn stoel op het ritme van vette roots en van top tot teen gekleed in red, gold and green.

It could happen…!

Advertenties

Auteur: YoWi

Yolanda gelooft dat iedereen creatief is op z’n eigen gebied. Ze loopt graag op kedsen, kan niet zingen, heeft de meest interessante gesprekken met kinderen, is niet geïnteresseerd in wat hoort of moet, is een friend for life, vindt dat alles met respect gezegd en gehoord kan worden, speelt graag met taal en heeft een bodemloze nieuwsgierigheid naar de mens en het leven en de levende mens. Buiten haar blogs is Yolanda nogal introvert, maar als je naar haar mening vraagt krijg je die vaak (ook wel eens ongevraagd) zonder saus voorgeschoteld. Waarschijnlijk is dit te danken aan haar jeugd in Europa ook al is haar lombrishi hier op Curaçao gedereerd. In het dagelijkse leven werkt Yolanda als beeldend therapeut voor haar eigen praktijk Dareling.

2 thoughts on “Reggaemylitis”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s