Respect Goes Both Ways


Ik weet alweer waar ik over wou schrijven. Dat is vrijheid van meningsuiting. Dit naar aanleiding van de reacties op een blog van een medeblogger een paar weken geleden.

Zoals een aantal trouwe volgers misschien nog zullen weten ging de blog over de medeblogger’s ervaringen tijdens haar bezoek aan Statia. Ik had de blog ook gelezen toen die gepubliceerd was en vond het wel interessant om te lezen hoe ze het had ervaren om twee weken in zo’n kleine gemeenschap door te brengen. Van wat ik me ervan herinner schreef ze over haar interpretatie van verschillende situaties op het eiland en over het eiland zelf. Haar kennende leek het op een “hardop schrijvende” terugblik die ze met ons deelde. A thought in process. Ik vond het persoonlijk eigenlijk wel leuk om een kijkje in haar hoofd te mogen nemen na haar bezoek aan Statia.  Verder had ik niks bijzonders opgemerkt.

Maar later op de dag brak de hel los. Sommige Statianen waren niet blij met de blog en blijken zich achter de schermen te hebben verenigd om negatieve comments te plaatsen en op die manier af te dwingen dat de blog verwijderd zou worden. En na wat wikken en wegen heeft de blogger om verschillende redenen besloten de blog inderdaad te verwijderen. Wat ik erg jammer vond.

Ten eerste omdat het hiermee erop lijkt dat het delen van een stukje eigen ervaring verboden is als het niet in de smaak valt bij een ander. En dat daar duidelijk geen ruimte voor is vind ik HEEL KWALIJK. Ik kan niet beschrijven hoe kwalijk, maar op een schaal van 1 tot 10, schat ik een 85. Het kan niet zo zijn dat er mensen zijn in andere delen van de wereld, die GEMARTELD worden voor het opkomen voor hun recht op vrijheid van meningsuiting en hier een stelletje mensen op 1 kleine rots in de zee, zich gerechtvaardigd voelt anderen te intimideren tot het punt dat ze hun woorden intrekken om verdere problemen te voorkomen. Dat kan echt niet! Ik zou willen dat die bullies, want dat zijn ze in mijn ogen, stuk voor stuk een kijkje konden nemen in de cellen van AL die gemartelde mensen. En meer dan een kijkje, dat ze verplicht een week lang de wonden van die mensen moesten verzorgen zodat ze zich zouden realiseren met watvoor intimidatietaktieken ze zich bezighouden.

Ja het bovenstaande is een extreme vergelijking. En nee, ik zeg niet dat het hetzelfde is. Maar het zijn wel stappen op dezelfde weg.

En ten tweede omdat op die manier, mensen die zich online niet kunnen gedragen, weer eens beloond worden voor hun onacceptabele gedrag door toch hun zin te krijgen. Wat mij betreft is er een regel: als je het niet in their face durft te zeggen, plaats het dan ook niet online. Het verbaast me keer op keer hoe sommige mensen, zogenaamd veilig van achter hun schermpjes, dingen online durven te zeggen waarvan ik zou wedden dat ze het niet persoonlijk zouden durven. Wat is dat voor een laffe bully mentaliteit? Ben je 6 of ben je volwassen? En, 100 keer belangrijker, heb je respect voor je medemens of mag de ander in de stront stikken als die niet in je straatje past?

We hebben allemaal onze struggles. Je weet nooit waar iemand mee zit en vanuit welk referentiekader iemand functioneert. Respecteer iedereen from the get go. En pas als na een tijd blijkt dat ze dat respect niet verdienen trek je het terug. Het gaat er niet om dat de ander jouw respect moet verdienen. Er is niks te “verdienen”. Je bent een mens die omgaat met een ander mens. Iedereen heeft zijn dromen en aspiraties voor zijn eigen leven. Om die reden alleen al verdient iemand jouw respect. Waarom zou je een ander überhaupt daarin willen dwarsbomen.

Ik ga er vanuit dat niet iedereen op Statia negatief reageerde op de blog, maar ik hoop dat ik de paar bullies wel heb bereikt. En dat een deel zich realiseert dat ze zich niet correct hebben gedragen. Ik kan me voorstellen dat je soms het grotere geheel uit het oog verliest en dat gebeurt best makkelijk als je in een kleine gemeenschap leeft. Maar voor de rest van de wereld was het een blog, over iemand z’n ervaringen, die in 3 minuten gelezen was en waarschijnlijk na 10 minuten vergeten was. Hoe groot je het maakt heb je uiteindelijk helemaal zelf in de hand.

Ik eindig met een quote van een joodse man (psychiater), die drie concentratiekampen heeft overleefd (waaronder Auschwitz) en uiteindelijk tot de volgende conclusie kwam.

Everything can be taken from a man or a woman but one thing. The last of human freedoms: to choose one’s attitude in any given set of circumstances.

Featured image by W. Hellebrand nl.wikipedia CC-BY-SA-3.0.

Advertenties

Auteur: YoWi

Yolanda gelooft dat iedereen creatief is op z’n eigen gebied. Ze loopt graag op kedsen, kan niet zingen, heeft de meest interessante gesprekken met kinderen, is niet geïnteresseerd in wat hoort of moet, is een friend for life, vindt dat alles met respect gezegd en gehoord kan worden, speelt graag met taal en heeft een bodemloze nieuwsgierigheid naar de mens en het leven en de levende mens. Buiten haar blogs is Yolanda nogal introvert, maar als je naar haar mening vraagt krijg je die vaak (ook wel eens ongevraagd) zonder saus voorgeschoteld. Waarschijnlijk is dit te danken aan haar jeugd in Europa ook al is haar lombrishi hier op Curaçao gedereerd. In het dagelijkse leven werkt Yolanda als beeldend therapeut voor haar eigen praktijk Dareling.

3 thoughts on “Respect Goes Both Ways”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s