De grootheidswaanzin ten top. #orkaandinges

Destroyed houses are seen in a village after Hurricane Matthew passes Corail, Haiti, October 6, 2016. REUTERS/Carlos Garcia Rawlins TPX IMAGES OF THE DAY

Orkaan Matthew. We hadden het er op een maandag over.

Hij zou onze kant opkomen. Een orkaan. Nou eerst was het een storm, toen misschien een cycloon. Nee, het was een tropische storm. Een warwarú, een warawara.

Iedereen keek elkaar een beetje aan en wachtte af. Wie zou het eerste tonijnblikje halen? Of toch dan maar cornedbeef.

Vanaf dinsdag hebben de supermarkten overuren gedraaid. In een recordtijd waren alle flessen Spa Blauw op en ging men toch maar over op tweederangs merken als Awa Kla, Awa Friu. De Boneriaanse expats uit Curaçao stonden met z’n allen bij de blikken sardien, kipfilet –echt, dat wist ook niet- en de ‘restvlees’ worstjes van Libby’s. Ze waren boos, omdat het allemaal zo duur was en dat ze dit niet meer gewend waren.  Dat dit de dagelijkse kost is van vele Bonerianen,stonden ze even niet bij stil. Na 10 minuten rekenden ze met een zuur gezicht af. $50 voor water en een paar blikken.  Zuur, omdat het misschien weggegooid geld was. Stel je voor dat de orkaan niks zou voorstellen? Sta je daar met eten die je je strot normaal niet inkrijgt.

Dat voorstellen zat er helemaal niet in. We gingen er namelijk allemaal vanuit dat die Matthew ons zou treffen. Gelovigen wisten dat dit het signaal was van God dat we wel of niet gezegend waren. Wannabees fotografen, die zogenaamd freelance werk doen –neem dat dan maar met een korreltje zout aan, nou doe dan toch maar die grote bergen bij Salt Company, want hoe kan zo’n klein eiland zoveel beroepsfotografen hebben?- hadden zichzelf al ingepakt met zelfgemaakte Poncho’s van zwarte vuilniszakken en waren er klaar voor. Klaar voor DE foto van Matthew.

14446117_958374677641480_2837606525935407242_n.jpg

Zaklampen, EHBO doosjes, lucifers in plastic zakjes. Toch ook bang. Het was namelijk niet alleen meneer Martis (mijn oom) van de Meteorologische dienst uit Curaçao, die elke dag op het nieuws was met code geel, oranje, opletten, oppassen, orkaanseizoen, hij komt eraan. Hoe moet je dat weer geloven? Nee, dit keer hoorde de wereld voor het eerst dat er ABC eilanden bestonden en dat er een orkaan hun kant opkwam. Dus moest het wel echt zijn. Dan wel. Zelfs DE verkiezingen moest er voor uitwijken. Dat wisten we niet vanaf maandag. Nee, als het op Ego aankomt, houden we toch nog vast aan het aller allerlaatste greintje hoop dat de vierjaarlijkse grootschalige bombastische carnavalsverkiezing toch doorgaat.

We hadden het hondsbenauwd. We trilden. We baden. We schreven onze testament op papier. We melden ons aan bij de uitvaartverzekering. We belden massaal naar onze moeder, exen, vrienden en vijanden om te zeggen dat alles vergeven en vergeten was. We aten nog onze laatse Sushi. De laatste oester. De laatste. Het laatste. Toch nog even sexen zonder condoom. We gaan toch allemaal dood. We waren bang. Gewoon bang. Als kleine kinderen, die bang zijn voor het donker.

Het werd donker. Zwart voor onze ogen. Het zou gaan gebeuren. We telden af.

Tien, negen, acht, zeven, zes, vijf, vierenhalf, vier…

Drie, zou hij toch langsgaan?

Twee, het lijkt alsof er niks gaat gebeuren.

Een. Hij is uitgeweken.

Echt? Echt. Hij is weg. Weet je het zeker. Is ie echt…..

We halen nog rustig adem. Je weet het maar nooit. Hij kan omdraaien. De andere eilanden de rug toekeren. De staart. Ja, dat kan nog heftig worden.

Nadat het echt duidelijk werd dat Matthew voor onze eilanden verleden tijd was.

Toen iedereen er zeker van was.

Het brak los.

De bevolking wist namelijk dat Matthew onze eilanden met rust zou laten. We zijn namelijk….daar komt ie….Bendishoná. Gezegend. Ons zal niks overkomen. We hebben gebeden namelijk. God heeft ons gebed gehoord.

‘Trending word’ is sinds een aantal dagen het woord Bendishoná.

Tijdens het schrijven van deze blog raast Matthew over Haïti. Een minder gezegend land denk ik dan. Ik weet het zeker. Zij hebben ook gebeden. Dat het niet op hen afkomt. Hen ontwijkt. De snelheid minder wordt. Teruggaat daar waar die vandaar komt. Maar ja, Haïti is een minder gezegend land. Ze doen daar aan Voodoo, vermoorden homoseksuelen – of is dit dan weer goed?-. Dit is overigens echt ooit gezegd.

14581421_1801437910112888_2196628270645656477_n

Naarmate de dagen voorbij gaan, wordt de grootheidswaanzin nog heftiger en baldadiger. Nederlanders vinden de voorbereidingen maar een lachtertje. Ze vragen zich massaal af op durftevragen, wanneer die orkaan nou komt. Goed voor de planten, kunnen er mooie foto’s worden gemaakt en in Zandvoort waait het harder dan bij Matthew.

Iedereen is vergeten dat ze dagen hiervoor nog met weemoed naar hun kinderen keken en bang waren. Gewoon bang.

We hebben het overleefd. We hadden geluk en dat is iets anders dan gezegend zijn.

Dus bidt door, bidt voor al die mensen die vandaag geen huis meer hebben en geen eten kunnen kopen. Zelfs niet in blik. Bidt.

Advertenties