Ruman mas grandi. Ik ben het oudste kind.


Ik ben het oudste kind. In huis. Niet meer. Niet meer in huis. Maar toch. Het gevoel blijft.

Ik ben vrouw, collega, vriendin. Als ik thuis kom. Zodra ik de deur openzet. Ik ben het oudste kind.

Dat betekent dat ik de meeste klappen heb gehad, de meeste slippers voorbij heb zien gaan, het vaakst bij de mond ben gepakt.

Als oudste kind heb ik nooit op time-out gezeten. Je komt je kamer gewoon niet meer uit. Voor die dag, dat weekend, die hele week niet.

how-do-you-rebel-in-a-family-of-rebels-quote-1

Er was niet zoiets als logische consequentie op negatief gedrag. Mijn straf werd bepaald door mijn vader, moeder, tante, de schooljuf, verzwaard door mijn oma, oom en verre achterneef van mijn moeder.

Als oudste kind ging ik de strijd aan.  Ik was een vurige Pippi Langkous. Ik voelde namelijk dat ik de weg moest doorbreken en rebels moet zijn. Veranderingen moeten komen. We kunnen zo niet verder. Enough is enough. Ik strijdde, ik vocht, ik zette door, ik duimde tussen door.

Ik was tactisch, strategisch, dan weer te emotioneel. Ik probeerde alles uit, ging grenzen over. Mijn koffertje stond al klaar. Als het teveel zou worden, had ik namelijk al een plan. Ik zou dan bij mijn tante gaan slapen. Intrekken. Gewoon mijn eigen familie de rug toekeren en een nieuw leven beginnen. Probleem was alleen dat ik het niet had besproken met desbetreffende tante. Toen ik voor haar deur stond, met koffer en al, werd ik in de auto gezet. Enkeltje naar huis.

Ik ben het oudste kind.  Dat betekent  dat ik geen tweedehands kleren hoefde te dragen van mijn zusje. Zij wel van mij. Dat ik de grootste lepel van restbeslag kreeg bij het maken van onze tradionele Bolo di Manteka. Het oudste kind geeft de klappen aan jongere broers en zussen. Niet andersom. Totdat ze wat ouder worden. Toen was het ook meteen klaar. Na een blauw oog. Hoe ga je dat uitleggen aan je vrienden?

Het oudste kind blijf je voor altijd. Dat voel ik althans nog steeds. Ik ben de regelaar, bemiddelaar, de gestresste. Ik maak me zorgen over de pensioen van mijn unknownmoeder, de trouwplannen van mijn zus, de groeiende buik van mijn broer. Ik stuur ze persoonlijke berichten op Facebook, dat ze bepaalde foto’s en berichten toch maar kunnen weghalen, want je weet maar nooit. Er worden vergaderingen georganiseerd, op het moment dat ik er ben en hou geen rekening met de agenda van de ander. Ik heb zelfs het zelfstandigheidstraject van mijn voormalige werkgever in Nederland, toegepast op mijn broer. Je eigen studio hebben op het erf, maar toch regelmatige sociale contacten met mamma. Wie verzint dat?

images-1

 

Ik doe mijn best om het anders te doen. Ze zijn namelijk al wat ouder. Dat anders doen lukt wel vaak. Jammer genoeg krijgen ze eerst het verhaal van de gestreste kip die in mij huist. Daarna kan ik rustig reageren, neutraal zijn met een helicopterview kijken naar hun problemen….uitdagingen.

Gisteren kreeg ik de wind van voren van mijn broer. Broertje. Broer. Hij heeft een nieuwe baan en dat heeft hij zelf allemaal geregeld. Ik was blij en trots en gelukkig en hoopvol. Mijn eerste reactie was echter “ en hoeveel ga je verdienen?” Ik was namelijk al bezig met zijn pensioen, het onderhandelen, vakantiedagen. Heeft hij dat wel gevraagd? Het antwoord van mijn broertje was simpel, treffend en raakte me. “ Waarom moet je dat weten? Ik vraag dat toch ook niet aan jouw?”

Hij heeft gelijk. Hij is mijn broer. Met zijn eigen ideeen. Plannen. Problemen.

Ik ben het oudste kind.  Ik word ouder.

 

 

Advertenties

One thought on “Ruman mas grandi. Ik ben het oudste kind.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s