Perla di isla


 Vanavond zwaaide ik mijn oma en tante uit die terug vlogen naar Suriname en ik besefte me dat ik al een paar maanden een extra onofficiële baan heb als ‘tourist guide’. De afgelopen maanden is familie uit Nederland en Suriname op vakantie geweest en natuurlijk laat je hen de bekende plekken zien zoals onder andere de Handelskade, de Pontjesbrug, Playa Knip, grotten van Hato, Parke Shete Boka en gaat met hen eten bij Plasa Bieu.

Als gasten uit het buitenland komen geniet ik heel erg van mijn baan als ‘tourist guide’, omdat het weer een ‘wake-up call’ is hoeveel rijkdom wij om ons heen hebben. Doordat je er al gewend aan bent, zie je het soms niet meer. You take it for granted. Behalve dat jij weer de mooie plekken opnieuw bewust kan ervaren, leer je soms ook dingen erbij. Curaçao is een klein eiland en dan nog heb je niet alles gezien of bezit je alle kennis over de cultuur, natuur, geschiedenis etc. Afgelopen week heeft mijn tante een historische wandeling door Otrobanda gemaakt en in geuren en kleuren vertelde ze over de geschiedenis, waaronder het verhaal dat er vroeger een steeg in Otrobanda was waar de mannen met hun byside kwamen. Really?! Ik zag vaker de reclame voorbij komen voor de historische wandelingen, maar volgens mij moet ik snel een afspraak maken (wat denk je, ik hou ook van juicy stories).

Twee maanden geleden liep ik voor de eerste keer in een paar steegjes van Otrobanda, op zoek naar de muurschilderijen van de multi talentvolle artiest Garrick Marchena. Garrick plaatste op zijn Facebook een Google map met alle ‘murals’ en schilderijen die hij verspreid op Curaçao heeft gemaakt. Ik kende al een paar van zijn murals en was benieuwd naar de rest. Toen ik via Google maps zocht naar de twee murals in Otrobanda kwam ik in steegjes terecht waar ik in alle 8 jaren dat ik op Curacao woonde, nog nooit ben geweest. Ik heb Otrobanda altijd leuker gevonden dan Punda, omdat ik wel hou van het niet gepolijste, rauwe, down to earth feeling van deze kant van de stad. Maar ergens durfde ik nooit in de smalle straten te lopen en dacht dat enge chollers me gaan lastig vallen. Door deze zoektocht werden mijn ogen geopend naar de schoonheid van alle kleine huisjes en ik wou meer weten over de verhalen achter de gebouwen.

De speurtocht naar Garrick’s werk werd een persoonlijke (her)ontdekking van dushi Kòrsou; mijn tweede thuis na Suriname.  Ik kwam bijvoorbeeld terecht bij de seinpost van Rooi Santu waar ik na een paar minuten klimmen op de berg die vol zit met sumpiñas, intens kon genieten van het uitzicht over Brakkeput en Caracasbaai. Als much’i pabou (heb in Julianadorp en Mahuma gewoond) ken ik niet zoveel plekken op Banda Riba in vergelijking met Banda Bou en Westpunt, dus ik was erg blij om dit mee te maken. Ik heb gereden naar ‘verborgen plekken’ in  Seru Cocori, Marie Pampun, Punda, Otrobanda en St. Willibrordus. Deze speurtocht werd uiteindelijk ook dagtrips naar de musea Kas di Pal’i Maishi en Museo Tula, waarbij ik niet alleen inspiratie haalde uit de kunst maar snoof meteen ook een beetje cultuur en geschiedenis op.  Terwijl ik reed naar de verschillende plekken stopte ik langs de weg om een batido , pastechi, empaná of sop’i rab’ baka  te kopen.

Vorig jaar stond ik al op het punt om naar Curacao te komen maar ik was bang dat ik snel uitgekeken zou raken. Nu denk ik, bang waarvoor?! Er is zoooooooveeeel te zien en we onderschatten hoeveel Curaçao te bieden heeft.  Wees regelmatig toerist op eigen eiland, houd je ogen open en ga met opzet in straten, stegen, onverharde wegen die je niet kent. Doe eens gek, raak eens een keer verdwaald! Ik heb aardig wat gereisd naar verschillende continenten en ik kan 1 ding met zekerheid zeggen: Kòrsou ta un perla di isla ku bo no ta kaba di deskubrí!

Advertenties