Ik proef aan het samenwonen.


En voor je het weet zit je een blog te schrijven op een zondag, terwijl je ook nog aan het koken bent en een paar wasjes draait.

Dit heeft niet te maken met het feit dat ik op het moment in de nazorgfase zit van het proefsamenwonen.

De taken zijn namelijk duidelijk uitgestippeld. Het koste me wel twee dagen voorwerk om mijn masterplan inzake huishoudelijke taken te ‘pitchen’ bij mijn wederhelft.

Uiteindelijk kreeg ik de nobele taak om te koken en schoon te maken en mocht mijn ‘soon to be’ kleren wassen en afwassen. Dat kleren wassen meer is dan wassen en ophangen, kreeg ik er niet meer in. De deal was al gesloten en om nog eens te gaan pitchen. Sinds een maand staat er een stoel met kleren die ooit nog eens gestreken moeten worden en wordt er gewassen en niet gestreken.

Dat ik de schoonmaak taak heb, ben ik uitermate blij mee. Ik hou namelijk van schoonmaken en vooral op mijn manier schoonmaken. Een keer in de week trek ik mijn chemische stoute schoenen aan en daag ik mezelf uit om een hele fles chloor te gebruiken in de wc pot, tijdens het dweilen en als je niet oplet ook nog tijdens het afwassen. Ja, dat doe ik dan maar ,afwassen, want dat hoort er bij. Nou dat hoort er niet bij, maar als ik aan het schoonmaken ben, dan is dit een individuele activiteit met lekkere muziek van Doble R, Otis Redding , Aretha Franklin, Gospelsongs en Lianne la Havas.

Ik wilde het vandaag eigenlijk gaan hebben over de regels inzake haardracht op school, maar al zoekend op het internet kwam ik erachter dat ik dit niet zomaar kan doen. Bij een zoektocht via google, kom ik schoolreglementen tegen van vier jaar terug, waarin termen als cellulaire telefoons, serie oorknopjes en  rinkelende armbanden gangbare termen zijn. Dan weet ik dat het me in een week niet gaat lukken en al helemaal niet op zondagmiddag om 15:00.

En ‘all of a sudden’ wist ik, waar ik het over wilde hebben.

Samen wonen en de signalen, die hierbij horen.

  1. Een belangrijk signaal is dat je minder ruimte hebt op het bed, minder te zeggen hebt over de temperatuurhoogte van de airco en niet meer zelf kan beslissen of je tegen de muur slaapt of aan de andere kant.
  2. De w.c. rol raakt sneller op en nu weet je het zeker. Ik gebruik teveel. We hebben al de eerste verstopping gehad en ik kan je vertellen dat dit geen leuke taak was.
  3. Poepen hoort erbij. Het is vreeslijk. Ik heb een heel ritueel. Muziek moet aan, met de deur dicht en op slot en na de daad hangt er een bord aan de voorkant met het vriendelijke doch dringende verzoek om het eerste uur niet binnen te komen. Mijn geliefde heeft hier letterlijk schijt aan en komt al diep ademhalend naar binnen. Zoenen in alle ochtendgloren is er ook eentje.
  4. Iemand kan je rug inzepen, schrobben, lotionen, je schoenen uitdoen, een ontbijtje klaarmaken en het licht als laatste uitdoen. Ja, er wordt goed voor me gezorgd. Zo liggen mijn slippertjes precies goed, zodat tijdens het pijnigend ritueel van uit je bed komen met de airco op 16graden, mijn voetjes niet de tegels aan raken. Stel je eens voor!
  5. Ik kijk nu minder t.v. Onze kletsuurtjes duren soms tot midden in de nacht en gaan over geloof, werk, sporten, issues waar we mee rond lopen, onze plannen, ideeen. We ‘ pitchen’ de hele nacht door. Gezellig.
  6. Nog een signaal is dat je midden in de nacht wakker wordt, na de wc moet en het moment gebruikt om even stiekem naar de ander te kijken, te glimlachen, te strelen, lieve woorden te zeggen of…
  7. “ Nee maar, ik heb geleerd dat…” vreeslijk, maar het gebeurt. Discussies, waarbij oude soms zwaar achterhaalde redenen die je op je twaalde hanteerde, nog worden gebruikt.
  8. Informatie geven. Toestemming vragen doe ik niet. Dan komt de rebel weer in me op. Mededelen werkt bij mij beter. Niet altijd van tevoren. Overleggen is nog moeilijk. Een briefje achterlaten lukt me goed.
  9. Eerst deed ik aan het 42-dagen detoxplan. Na tien dagen ging ik over naar het Beyoncé dieet om vervolgens naar vijf dagen over te stappen op een vegetarische lifestyle. Dit ging drie weken goed. Toen ging een weekend naar Curaçao en at ik op de zaterdag al twee keer KFC. Dat mijn dushi, me lekker vindt zoals ik ben, helpt natuurlijk niet.
  10. Je kan nergens heen. Simpel. Bij discussies is het uitpraten geblazen. De eerste keer pakte ik nog mijn jeepje en reed ik tot aan Belnem ( wijk op Bonaire). Toen werd het me te donker en reed ik weer terug. praten, praten en nog eens praten. Je leert de ander beter kennen, maar ook jezelf. Je komt er ook achter dat je echt geen fijn mens bent, als je ongesteld moet worden, het al bent, niet meer weet wanneer je het precies wordt en als je een ovulatie hebt.