This Thing Called Blogging


This thing called blogging is een raar fenomeen. Je schrijft iets en gooit het online en ineens kan iedereen het lezen. Van Obama in the White House tot Mohammed in een cybercafé in Somalië. En het is nog raarder als mensen gaan reageren. Natuurlijk is dat logisch, maar als je zit te schrijven, in je uppie, in alle rust van achter je pc, denk je er op een bepaald niveau niet aan dat vreemden deze letters gaan lezen. Dat die vreemden een kijkje gaan nemen in je hoofd. Je hart. Je angsten en je pijnen. This thing called blogging is een raar fenomeen…

Dit is mijn 44ste en laatste blog voor T’Aki Mi Ta Beba. Het begon allemaal zo: Eind september vorig jaar mailde ik mijn guestblog naar Quenton. Het ging over iets waarvan ik het raar vond dat nog niemand iets had geschreven: Papialands. Hoe kon dat nou? Voor mij was het één van de meest obvious kenmerken van bida na Kòrsou. Ongeveer 2 weken later publiceerde hij de blog en die sloeg meteen aan! Zoveel plezier als ik had gehad met het schrijven, zoveel plezier beleefden anderen eraan met het lezen. Daarna vroeg Quenton me als vaste blogger en m’n eerste blog als vaste blogger was ook meteen een succes. Weird. En onmogelijk om die lijn vast te houden. Dat bleek ook wel. De blogs daarna werden matig of negatief ontvangen en ik kreeg er zelf ook steeds minder zin in om te schrijven.

yowi-blogs

En dat is definitely een andere fenomeen. Haters. Ik was niet voorbereid op de reacties van lezers op De Poppetjes blog en E Inseguridat Kurasoleño. Ik dacht wel dat er mensen zouden zijn die het niet met me eens zouden zijn, maar de aanvallen en stellingen over mijn persoon waren voor mij onverwachts. Mijn intentie was namelijk niet geweest om mensen te beledigen, maar zo werd het wel opgevat. Hoe anders kan de toon van de zwarte lettertjes zijn in andere hoofden he? I found out then. Op die dagen heb ik echt, ik lieg niet, met trillende handen de comments zitten lezen en een paar uur diep moeten ademhalen om me weer ok te voelen. Ik ging er beide keren vanuit dat er een gesprek kon ontstaan, waar verschillende partijen, inclusief mezelf, over en weer zouden praten. Maar dat pakte anders uit. Verschillende lezers hadden me al veroordeeld en de deur dicht gesmeten. Ik heb trouwens wat gevonden op de trillende handjes. Ik lees de hele dag de comments niet. Pas de volgende dag en dan schrijf ik een reactie. It works!

Dat men door een blog zo snel op de achterste poten gaat staan is wat mij betreft het meest verbazingwekkende aan bloggen. De tekst in een blog wordt blijkbaar gezien als een nieuwsbericht en de schrijver als authoriteit, maar dat is helemaal niet zo. De schrijver is gewoon een oelewapper cualquiera die zomaar wat woorden achter elkaar kan zetten. Wat er staat is 1 van de biljoenen meningen die er bestaan op aarde en niet belangrijker dan andere meningen. Zelf kan je nog altijd je eigen mening hebben en vooral houden. No need to attack anyone for theirs denk ik dan. Tenzij het een oproep is tot geweld of haat. Maar dan is het niet meer zomaar een mening.

watermelon

Er zijn ook mensen die vinden dat ik goed schrijf en aangezien ik geen verstand heb van bloggen vraag ik dan altijd ‘maar wat maakt het dan goed?’. Dan kunnen ze het niet uitleggen, dus dan denk ik soms dat ze zomaar wat zeggen om wat te zeggen. Behalve de lezers die al m’n blogs lezen (dat zijn er maar 3 ofzo) en iemand die ik ken die vertelde dat ze m’n blog over de zee met tranen in haar ogen had zitten lezen. Toen ze me dat vertelde kreeg ik zelf natuurlijk tranen in m’n ogen! Uuugh… maar wel fijn om te weten dat ik mensen raak.

.

.

Ik denk dat het me daar sowieso om gaat: ik wil mensen raken.

.

.

En ja, soms prik ik hard. Maar dan wordt je tenminste wakker. En ga je nadenken. En ga je het misschien niet met me eens zijn. En dat kan. Maar vertel dan hoe jij het ziet. En waarom je het zo ziet. Dát is wat ik wil weten! Can we disagree but still respect eachother? Mooi. Dan zijn we ok. Jij en ik.

Peace out en misschien tot in the blogosphere.

one-love

Advertenties

Auteur: YoWi

Yolanda gelooft dat iedereen creatief is op z’n eigen gebied. Ze loopt graag op kedsen, kan niet zingen, heeft de meest interessante gesprekken met kinderen, is niet geïnteresseerd in wat hoort of moet, is een friend for life, vindt dat alles met respect gezegd en gehoord kan worden, speelt graag met taal en heeft een bodemloze nieuwsgierigheid naar de mens en het leven en de levende mens. Buiten haar blogs is Yolanda nogal introvert, maar als je naar haar mening vraagt krijg je die vaak (ook wel eens ongevraagd) zonder saus voorgeschoteld. Waarschijnlijk is dit te danken aan haar jeugd in Europa ook al is haar lombrishi hier op Curaçao gedereerd. In het dagelijkse leven werkt Yolanda als beeldend therapeut voor haar eigen praktijk Dareling.

4 thoughts on “This Thing Called Blogging”

  1. Ik lees graag bij jou.
    Jammer dat je op deze plek stopt.
    Misschien dat jezelf een blog opstart?

    Internet blijkt als de echte wereld, plezierige mensen en onuitstaanbare mensen.
    Toch blijft het internet voor mij een uitlaatklep voor wat ik opschrijf.

    Ik hoop dat dit ook zo voor jou zo kan zijn in de toekomst.

    Vredige, veilige en voorspoedige feestdagen!

    Vrolijke groet,

    Liked by 1 persoon

    1. Ha Rob, ja waarschijnlijk blijf ik wel schrijven. Ik weet nog niet in welke vorm, maar die inspiratie komt vanzelf wel. En het gaat niet om de onuitstaanbare mensen hoor. Ik heb veel meer positieve ervaringen opgedaan hier als blogger dan niet. Dus ik zal met plezier terugkijken naar het bloggen voor TMTB. Maar ik ben een beetje uitgeschreven over het leven op Curaçao, en daar gaat het vooral over (TMTB betekent ‘hier woon ik’), dus dan wil het niet forceren en steeds slappere blogs schrijven.

      Fijne feestdagen ook voor jou!

      Like

  2. Hallo Yowi, ik las een stuk in de Antilliaanse dagblad en ik snap het allemaal helemaal. Ik ben met 8 jaar naar Nederland verhuisd en na 30 jaar weer teruggekeerd. ik bevind me net 5 weken met man en kinderen op het eiland. Het is heel erg wennen hier dus ik kan me heel erg vinden in je verhaal. Jammer dat het negatief word opgevat. het is allemaal juist zo leuk geschreven. En de humor zie ik er ook van in. ook een beetje zelfspot moet kunnen toch? of zijn we te “gemakambeerd” zoals ze hier zouden zeggen 😉

    Like

    1. Hi Samantha,

      Wat fijn dat het ook herkenbaar is!

      De blog over De Zon Kiemt was heel positief ontvangen hoor. En de meerderheid van de andere blogs ook wel. Ondertussen heb ik leren omgaan met de negatieve reacties op andere blogs, dus dat is ok. Ik ben alleen een beetje uitgeschreven. Ik ben niet genoeg actief IN het leven op Curaçao om er echt regelmatig iets nieuws over te schrijven. Vandaar dat ik hier ben gestopt. En ik heb een pauze nodig haha!

      Als ik jouw verhaal lees denk ik aan reverse culture shock. En aan third culture kid (TCK) zijn. Heb ook over TCK zijn geschreven.

      Succes verder met het integreren en wennen aan het leven hier! Als ik een paar goeie tips had zou ik je die geven, maar ik heb ze zelf ook nodig 😉

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s