This Thing Called Blogging


This thing called blogging is een raar fenomeen. Je schrijft iets en gooit het online en ineens kan iedereen het lezen. Van Obama in the White House tot Mohammed in een cybercafé in Somalië. En het is nog raarder als mensen gaan reageren. Natuurlijk is dat logisch, maar als je zit te schrijven, in je uppie, in alle rust van achter je pc, denk je er op een bepaald niveau niet aan dat vreemden deze letters gaan lezen. Dat die vreemden een kijkje gaan nemen in je hoofd. Je hart. Je angsten en je pijnen. This thing called blogging is een raar fenomeen…

Dit is mijn 44ste en laatste blog voor T’Aki Mi Ta Beba. Het begon allemaal zo: Eind september vorig jaar mailde ik mijn guestblog naar Quenton. Het ging over iets waarvan ik het raar vond dat nog niemand iets had geschreven: Papialands. Hoe kon dat nou? Voor mij was het één van de meest obvious kenmerken van bida na Kòrsou. Ongeveer 2 weken later publiceerde hij de blog en die sloeg meteen aan! Zoveel plezier als ik had gehad met het schrijven, zoveel plezier beleefden anderen eraan met het lezen. Daarna vroeg Quenton me als vaste blogger en m’n eerste blog als vaste blogger was ook meteen een succes. Weird. En onmogelijk om die lijn vast te houden. Dat bleek ook wel. De blogs daarna werden matig of negatief ontvangen en ik kreeg er zelf ook steeds minder zin in om te schrijven.

yowi-blogs

En dat is definitely een andere fenomeen. Haters. Ik was niet voorbereid op de reacties van lezers op De Poppetjes blog en E Inseguridat Kurasoleño. Ik dacht wel dat er mensen zouden zijn die het niet met me eens zouden zijn, maar de aanvallen en stellingen over mijn persoon waren voor mij onverwachts. Mijn intentie was namelijk niet geweest om mensen te beledigen, maar zo werd het wel opgevat. Hoe anders kan de toon van de zwarte lettertjes zijn in andere hoofden he? I found out then. Op die dagen heb ik echt, ik lieg niet, met trillende handen de comments zitten lezen en een paar uur diep moeten ademhalen om me weer ok te voelen. Ik ging er beide keren vanuit dat er een gesprek kon ontstaan, waar verschillende partijen, inclusief mezelf, over en weer zouden praten. Maar dat pakte anders uit. Verschillende lezers hadden me al veroordeeld en de deur dicht gesmeten. Ik heb trouwens wat gevonden op de trillende handjes. Ik lees de hele dag de comments niet. Pas de volgende dag en dan schrijf ik een reactie. It works!

Dat men door een blog zo snel op de achterste poten gaat staan is wat mij betreft het meest verbazingwekkende aan bloggen. De tekst in een blog wordt blijkbaar gezien als een nieuwsbericht en de schrijver als authoriteit, maar dat is helemaal niet zo. De schrijver is gewoon een oelewapper cualquiera die zomaar wat woorden achter elkaar kan zetten. Wat er staat is 1 van de biljoenen meningen die er bestaan op aarde en niet belangrijker dan andere meningen. Zelf kan je nog altijd je eigen mening hebben en vooral houden. No need to attack anyone for theirs denk ik dan. Tenzij het een oproep is tot geweld of haat. Maar dan is het niet meer zomaar een mening.

watermelon

Er zijn ook mensen die vinden dat ik goed schrijf en aangezien ik geen verstand heb van bloggen vraag ik dan altijd ‘maar wat maakt het dan goed?’. Dan kunnen ze het niet uitleggen, dus dan denk ik soms dat ze zomaar wat zeggen om wat te zeggen. Behalve de lezers die al m’n blogs lezen (dat zijn er maar 3 ofzo) en iemand die ik ken die vertelde dat ze m’n blog over de zee met tranen in haar ogen had zitten lezen. Toen ze me dat vertelde kreeg ik zelf natuurlijk tranen in m’n ogen! Uuugh… maar wel fijn om te weten dat ik mensen raak.

.

.

Ik denk dat het me daar sowieso om gaat: ik wil mensen raken.

.

.

En ja, soms prik ik hard. Maar dan wordt je tenminste wakker. En ga je nadenken. En ga je het misschien niet met me eens zijn. En dat kan. Maar vertel dan hoe jij het ziet. En waarom je het zo ziet. Dát is wat ik wil weten! Can we disagree but still respect eachother? Mooi. Dan zijn we ok. Jij en ik.

Peace out en misschien tot in the blogosphere.

one-love