Maar het is wel mijn zoon



https://oompiestroopiesuresumendisiman.files.wordpress.com/2015/12/dec-30_-10-07-1.mp3

Het is mijn zoon. Je stuurt de foto’s door.  Net op tijd voor de kranten die in de namiddag verschijnen. Voorpagina nieuws. Ik hoef de krant niet eens open te maken.  Lekker makkelijk. Ja, het blijft lekker makkelijk. Bij de Chinese toko op de toonbank. De Portugese jongedame heeft niet veel te doen en maakt er een kunstwerk van. Een kunstwerk van de namiddagkranten, die niet bestendig zijn aan de grote hoeveelheid klanten die vandaag opeens iets te lezen willen in de namiddag. Thee erbij, pan franses erbij. Namiddag krant erbij. Je voegt een bijbehorend verhaal toe. Maar welk verhaal? Het verhaal van wat er is gebeurd. Maar wat is er gebeurd? Schrijf je alleen over wat  je hebt gezien?

Of ben je al bezig met de beweegreden. De oorzaak. Het waarom.Waarom mijn zoon en niet de jouwe. Ben je een betere moeder geweest? Ligt het aan mij?Je leest en ik hoor je denken. Je leest en je vraagt je af. Je leest en je spuugt al je gal.Ik loop langs en iedereen zwijgt.Het is tuig. Het is uitschot. Het is zijn verdiende loon. Het is mijn zoon. De maatschappij lijkt blij. Als ze maar elkaar vermoorden is er niks aan de hand. Als ze maar in hun eigen gangsterwijkjes blijven.

26 schoten. Vriesvak gaat open.  Negen maanden lag je in mijn warmte. Nu lig je in de koud. Ben je koud. Zijn ze koud voor jou. In mij. Ik was zo blij. Ik was bang. Wist niet of ik wel een goede moeder kon zijn. Je was lief. Op je eigen manier. 26 dodelijke messteken. Ik schuif je jouw graf in. Is je leven minder waard omdat je een ‘choller’  was? Ik was vaak bang voor je. Ik hield van je. Ik hou nog steeds van jou. Toch geld geven. Hoef je het niet van een ander af te pakken. Een drugsverslaafde. Moeder van een drugsverslaafde. Van een crimineel, een pedofiel. Het is leven in afwachting. Je voelt het aan. Zoals dieren behoedzaam schuilen voor een orkaan. Je voelt het.  Een ‘makwaku’ die in cirkelbewegingen blijft vliegen op je eigen huis. Je voelt het.

Moeder. Slachtoffer. Ben ik slachtoffer? Heb ik schuld? Had ik meer kunnen doen? Beter moeten opvoeden? Waar ging het fout? Wie is verantwoordelijk? Iedereen wijst op mij. Ik heb je beter moeten opvoeden. Zeggen ze. Controleren. Kom eens hier? Wat heb je in die tas? Nada mama (niks mamma). Is het zo makkelijk? Het is mijn kind.  Ik moest er voor zorgen dat jij goed terecht kwam. Lukt dat niet, dan ben ik verantwoordelijk. Ik en niemand anders. Niet de buren. Ook niet de schooljuf die in groep 8 aangaf dat hij maar beter kon gaan werken. Net zomin het feit dat hij zijn vader nooit heeft gekend.

Ik ben jouw moeder. Ik heb je gebaard. Alle gebeurtenissen. Ze gaan aan mij voorbij.De dag dat je me trots vertelde  dat je weer ‘clean’ was. Of dat je iemand had geholpen met autopech. Met moederdag. Ik kreeg altijd een zelfgemaakte kaart toen je klein was. Het moment. Je ging op vakantie naar Nederland. 10 dagen weg. Die rare blik in jouw ogen.

Voor mij ben je mooi, aardig, prachtig, perfect.Voor anderen ben jij schorem, gespuis.  Vies.Rattengif van het ergste soort.Je gaf me nog een zoen. Mama mi ta bai bin. ( mamma ik kom zo) Mama mi ta bai ( mamma ik ga).Bai sin bolbe nunka mas. ( weg zonder ooit terug te keren).

Advertenties