De schoolfoto


Elk jaar, als ik mijn moeder niet vergat te melden, was het een hele happening zodra de schoolfotograaf bij ons langs kwam en wat verheugde ik me hier op!
‘Pasombra bo no por a keda mane yu sin mama’, was hetgeen dat mijn moeder dan riep.
Je kent het vast wel: Paña nobo, kets nobo, gouden sieraden die je alléén om kreeg bij speciale gelegenheden (omdat je al zoveel kwijt was geraakt) en niet te vergeten, je haar.
Alle bovengenoemde factoren bepaalde namelijk niet alleen dat je een moeder had die ‘goed’ voor je zorgde, maar zorgde er vooral voor dat je er ‘netjes’ en ‘mooi’ uitzag

Maar wat was mooi? En wie bepaalde dat?

Als klein meisje groeide ik op met mijn mooie witte Barbie poppen, waarvan je gemakkelijk door haar mooie, gladde haren kon strijken met de grote roze borstel die je er altijd bij kreeg.
Zij was mooi en haar haar was prachtig.
Er waren ook andere Barbie’s (geen zwarte barbies) maar toch bleef de witte barbie, met blauwe ogen en blond haar de mooiste, de populairste en de vriendelijkste.
En elk verhaal waar zij in voorkwam bevestigde dit.

barbi1

barbi2

Deze soortgelijke vrouwen met stijle lokken, zag ik overal in terug.
In de reclame spotjes die voorbij kwamen, in de tv series en in de Spaanse novela’s die mijn moeder om stipt 16.00 uur keek, in de tijdschriften die in de winkels lagen, in de (lees/ les)boeken op school, maar ook in tekenfilms waren deze soortgelijke vrouwen altijd, zeer positief, op de voorgrond.

Ik speelde vaak moedertje met mijn knuffels en in mijn fantasiewereld was ik dan ook mooi met lang, stijl haar. Ik deed dan ook vaak een handdoek op mijn hoofd, die dan de lange, stijle lokken moest voorstellen.

Iedereen vond Barbie’s haar mooi en deze zat haast altijd, los.
En ik? Ik droeg mijn haar nooit los. Niunka!
Waarom dat zo was? Ik had werkelijk geen idee!
Ik bedacht me toen dat mijn haar heel mooi los zou zijn voor de opkomende schoolfoto!
Dan hoefde mijn moeder zich in ieder geval niet meer druk te maken met mijn haren.
Het enigste wat ik hiervoor hoefde te doen is mijn moeder deze vraag stellen. Simpel.
Omdat mijn moeder mijn haar elke ochtend kamde, besloot ik haar op dat moment de vraag te stellen en met die vrolijke gedachte ging ik slapen.
De volgende ochtend was het moment daar.

Ik: Mama, mag ik met mijn haren los naar school voor op de schoolfoto?
Mama: ‘No. Kabei manera hende blanku bo tin anto?
Bo por bai kue e peña pa mi kuminsa peña e boshi kabei ku bo tin ei prome ku bira mas laat’!

En al snel vormde dit het beeld dat mooi was, namelijk stijl haar.
Want Barbie’s haar was niet moeilijk te kammen, in tegenstelling tot die van mij dat chemicaliën nodig had om maar mooi te worden gevonden.
Ik hoefde Barbie’s haar nooit te trekken of hard te borstelen zoals mijn moeder dat wel deed met mijn haar pasombra mi tabata tin tantu konnopi den mi boshi kabei.
En hoe mijn moeder mijn haar kamde, vond ik niet altijd mooi. Maar daar kon ik niets over zeggen. Dat zou dan overkomen alsof ik geen respect voor mijn moeder had.
En zeg eens eerlijk, wat kon mijn moeder daar nou eigenlijk aan doen?
Het was mijn haar dat zo was. Zo lelijk was.

Mama: ‘Miho ma traha bu ku un hombu ku kabei fini’…

thumbnail_#GrewUpBlackHair

 

Geschreven door Guestblogger Ruminaily Alberto

Advertenties

3 thoughts on “De schoolfoto”

  1. De aandacht en de liefde van jouw moeder terwijl je op haar schoot of tussen haar knieen zit heeft iets heel speciaal.
    Toch heb ik andere ideeen over haar. Mijn haar is verdwenen, Maar jouw haar is altijd mooi.
    Jouw haar is een kadootje van je ouders, ben er trots op.

    Vriendelijke groet,

    Liked by 1 persoon

  2. Hi Rob, ik ontken de liefde van mijn moeder zeer zeker niet. Ondanks dat verandert het de ervaring en de gevoelens die ik destijds had niet. Het vormde onbewust en langzamerhand het beeld wat de maatschappij ‘mooi’ en ‘acceptabel’ vind. Ik zeg vind, omdat dit anno 2017 nog steeds het geval is. De reden waarom ik mijn verhaal zo specifiek mogelijk vertel is omdat het belangrijk is om terug te gaan naar de factoren die dit beeld beinvloeden en de handelingen die hierbij horen.

    Ik weet dat mijn haar mooi is, alleen ziet niet iedereen dit zo. Mijn haar is er nog steeds, maar wordt niet overal geaccepteerd en daarom is dit zo belangrijk om te vertellen.

    Groetjes,
    Ruminaily

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s