T’ei mi ta bai beba


Geboren in Groningen, heel wat jaartjes geleden, als zoon van een Hagenees en een Noord-Hollandse, trekt Curaçao mij al van jongs af aan. Het land is magisch voor mij, de taal, het eten, de mensen.

Dat komt doordat ik als jong jongetje een beste vriend had. Hij was de zoon van een Friese vader en een Curaçaose moeder. Deze moeder was mijn tweede moeder. Ik had zelf een bedlegerige moeder en een vader die erg veel werkte en ik bracht misschien wel 50% van mijn jeugd door bij mijn vriend. Ik at daar, sliep daar en ging met hen op vakantie. Ik was stapelgek op mijn tweede moeder en haar gewoontes. Ze draaide vrolijke muziek en danste in de kamer, maakte hapjes die ik niet kende, nam me mee naar familie(feesten) die veel leuker waren dan van mijn eigen familie en leerde me mijn eerste Papiaments. Ik denk dat ik als klein jongetje in haar mijn eerste liefde had. Ze stond voor mij voor geluk, onbevangenheid, troost en schoonheid. En voor mij wás zij Curaçao.

Curaçao staat daardoor voor mij voor geluk, liefde, onbevangenheid en schoonheid. En nu, vele jaren later, heb ik uiteraard ook een wat genuanceerder beeld gekregen. Echter, nooit is dat gevoel verdwenen dat het eiland, de taal en de mensen me geven. Ik ben er inmiddels vaak geweest, ik ben getrouwd met een Curaçaose (hoe kon het ook anders) en ik heb een zoon. Mijn leven moest zo lopen met een dergelijke start.

Met mijn halve schoonfamilie hebben we inmiddels afgesproken dat we in 2018 met zijn allen verhuizen naar Curaçao. Een droom die uitkomt. We gaan daar een leven opbouwen. Mijn vrouw en ik zijn beiden ondernemer en we willen, afgezien van de kost verdienen en gelukkig zijn, iets bijdragen aan het eiland. Er is veel te doen en wij zitten vol energie en liefde voor Curaçao. We willen dáár zijn en het nog mooier maken, we willen meedoen en meemaken. We zien en horen Nederlanders, maar ook Antillianen, die niet positief zijn over Curaçao, die alleen maar praten over criminaliteit en die angstig zijn. Mensen die gevoed worden door een eenzijdig media-beeld dat wordt geschapen in dit koude land waar misschien wel afgunst aan ten grondslag ligt. Nederland is een stressvolle samenleving waar écht geluk moeizaam is te verkrijgen. Mensen leven onder grote druk en geven dan makkelijk af op anderen.

Ieder land heeft zijn uitdagingen en problemen, daar is Curaçao niet anders in dan Nederland of welk ander land dan ook. Wat niet ieder land heeft is de gelukkige ziel, de hartelijkheid en de onbevangenheid die ik vind op dit prachtige eiland en bij de inwoners. Daar verlang ik naar vanuit een Nederland dat zijn onschuld al lang kwijt is en waar de rijkdom die er heerst niet meer gevoeld wordt. Ik verlang naar een samenleving die geluk vindt in kleine dingen als een feest, de zon, de zee en familie. Waar het niet altijd gaat om méér en gróter maar men geniet van het moment. Ik verlang naar een land waar ik mijn zoon gelukkig zie en waar mijn vrouw en ik nog een kind ter wereld willen brengen. Ik verlang naar Stoba, Pastechi en naar Papiaments.

En ik heb mijn hele leven al een motto: als je iets wilt, dan moet je het doen en er niet eindeloos over praten. Dus: ik stop met schrijven en zie jullie snel

14985005255412002124286
Bron: http://www.luxe-villa-curacao.nl/vakantie-woning-huren-curacao

Guestblog van Maarten Ter linde

Advertenties