GEEN WERK = GEEN GELD = CRIMINALITEIT

Een paar dagen geleden weer 3 doden van nog niet eens 30 jaar oud. Hartverscheurend! Elke week weer raak. Wanneer houdt het op? Wanneer gaat de regering dit probleem bij de kern aanpakken?

Ik hoorde het nieuws vanochtend en het eerste wat ik tegen mijn moeder zei was: “Laga mi rumannan akinan na Hulanda. No tin nada pa nan na Korsou.” Gek genoeg de realiteit pero dikon mester ta asina?

Ik zeg dit al jaren: de regering houdt criminaliteit op Curaçao in stand. Geen mogelijkheden voor werk staat gelijk aan veel criminaliteit. Hangjongeren (gai nan ku ta sinta bou di palu) die manieren gaan zoeken om aan geld te komen of simpelweg uit verveling. Ze hebben geen positieve voorbeeldfunctie. Ouders zijn langdurig werkloos/of hebben stress door het ontbreken van een ondersteunende partner. Dat laatste is iets waar de regering geen of weinig invloed op heeft, maar waar de regering wel een ‘zorgplicht’ heeft.

Er zijn genoeg jongeren die willen werken, maar geen werk vinden. Ze worden nergens aangenomen. Werk zorgt voor inkomen en financiële onafhankelijkheid. Het houdt ze van de straat, zorgt voor structuur, sociale contacten en status. Daarnaast biedt het ook een kans om vaardigheden te ontwikkelen. Wanneer neemt overheid verantwoordelijkheid voor het scheppen van banen?

De overheid kan op verschillende manieren werkgelegenheid creëren. Er wordt heel veel geïmporteerd. Seriously why? Kunnen we niet onze eigen groenten en/of fruit planten.  Het is niet nodig dat het uit Panama (IK ROEP MAAR WAT!) vandaan moet komen. Meer banen, minder import. Is dat een oplossing?

Ex-gedetineerden komen weer terug in de maatschappij maar als er geen werk voor ze is, komen ze binnen no time weer in de gevangenis terecht. Vicieuze cirkel. Zij moeten allereerst ondersteund worden bij het vinden van werk, maar vooral ook bij het behouden van werk. Biedt dat tussenkomst voor de

Bedrijven hebben liever geen ex-gedetineerden op de werkvloer, maar is het niet zo dat iedereen een tweede kans verdient. Waarom wordt dat niet gestimuleerd door de overheid? Geef bedrijven die in ex-gedetineerden een subsidie. Vanzelfsprekend krijg je te horen dat er sprake is van geldgebrek. Ik geloof er niks van! Leen het desnoods van Nederland. Dit is toch geen leven. Investeren in je mensen en op lange termijn zal dat lonen. Trust and believe. Samenwerking met andere eilanden zou eventueel een tussenkomst zijn.

Makkelijker gezegd dan gedaan en uiteraard zit er meer achter, maar we moeten ergens beginnen. Je moet ervoor zorgen dat mensen die niet werken, toch weer aan het werk gaan. Ik heb niet alle antwoorden, maar ik weet wel dat er iets moet gaan gebeuren. I am just sick and tired of seeing my people kill or getting killed over BULLSHIT.

Zoveel vragen, weinig tot geen antwoorden.

Guestblog van Shacsine Scorea

Advertenties

Tijdreizen op Curaçao

Curaçao is een druk eiland met alle kenmerken van een moderne samenleving. Maar het is tevens één van de beste plekken om in het verleden te duiken. Het mooie van Curaçao namelijk is dat het soms lijkt alsof de tijd er langzamer gaat.Het zit ‘m in kleine dingen. Het gaat om de beleving van tijd en het omgaan met het verleden.Neem bijvoorbeeld het huis van Ganchi en Fefe waar mijn schoonmoeder is opgegroeid enwaar mijn vrouw is geboren. Dit huis ademt geschiedenis. Ganchi en Fefe waren de overgrootouders van mijn vrouw. Ganchi was een mooie dame en verdiende de kost met hetmaken en verkopen van zoetigheden als Ko’i letchi, Letter en gerechten als Mondongo. Fefe was schoolbuschauffeur, iedereen kende hem en de bus stond stond ‘s avonds gewoon voor de deur op het erf.
Bij binnenkomst vallen je de meubels op die daar zeker 60 jaar staan, nog in de plastic hoezen; ze lijken haast nieuw maar zijn gedateerd. Je ziet bij wijze van spreken Fefe na een dag op de bus, neerzijgen op zo’n stoel terwijl Ganchi in de keuken bezig is met haar handel. De kinderen speelden in de grote Amerikaanse bus, een geweldig apparaat als je klein bent.
Overal hangen vergeelde foto’s van familieleden in zwart-wit en ze geven je het gevoel dat hier alles heel oud is. En dat is het ook. Er is gewoon niet veel veranderd. Ik loop in een museum en voor iemand met interesse in geschiedenis is dit een paradijs. Een tijdreis die gevoed wordt door de verhalen die me erbij worden verteld. Over feesten die er werden gegeven op het bijbehorende terras, dat erbij ligt alsof er sinds de aanleg nooit meer iets aan is veranderd, of er gisteren nog met de familie is gegeten en gedronken, gelachen en gediscussieerd. Alsof ik er de ochtend erna op zit en de geluiden van muziek en vele stemmen nog hoor. Over de kleine kamer in het huis waar mijn huidige vrouw als baby en peuter samen met haar ouders leefde. Alles staat er nog zoals het er toen stond. Het ledikant, een bureautje en een houten stoel. Ze kan zo naar buiten komen rennen, ware het niet dat ze naast me zit en inmiddels mijn mooie vrouw is. Of over het houten bij-huis waar mijn schoonmoeder is opgegroeid en waar zij en haar broers en zussen zij aan zij op de grond sliepen vanwege het gebrek aan voldoende bedden voor iedereen. Iedere keer als er gezinsuitbreiding kwam werd er doorgeschoven.
Foto Hanneke Leenders
Foto: Hanneke Leenders
Het houten huis dat inmiddels behoorlijk vervallen is, maar er nog wél staat. Al zeker 50 jaar! Zelfs de blaffende hond lijkt zo uit het verleden gelopen, grijs om de bek en inmiddels stram in de gewrichten. Ik maak al die verhalen mee alsof het gisteren was, omdat het zo gedetailleerd is onthouden en wordt naverteld en ik de daadwerkelijke plek waar dit alles plaatsvond ook echt kan zien, voelen en meemaken.
Geschiedenis is in Curaçao veel voelbaarder dan in Nederland. Simpelweg omdat in Nederland alles wordt vervangen door nieuw. Je herkent daardoor niets meer en met de vervanging van dingen als gebouwen en interieurs voor modern en nieuw, het verplaatsen van oude foto’s van de muur naar de (digitale) opslag en de focus op wat gaat komen en vergeten wat er was, is het verleden verloren gegaan.Het lijkt erop dat in Curaçao meer waarde wordt gehecht aan historie. Er wordt niet zomaar weggegooid. En soms is de oorzaak daarvan helemaal niet zo romantisch als ik hier beschrijf maar gelegen in een gebrek aan mogelijkheden: er wordt bewaard omdat men niet bij machte is om te vernieuwen. Soms echter, krijg ik het gevoel dat men in Curaçao meer waarde hecht aan vroeger, de mensen die toen leefden en de dingen die men meemaakte. Zo kon Selly, die in mijn bedrijf werkte, prachtig verhalen over haar grootvader die visser was. Bij terugkomst van de zee mocht ze altijd haar kleine handjes ophouden en, zoals opa zei, alles wat er in paste mocht ze houden. De traktatie bestond dan bijvoorbeeld uit kleine garnaaltjes en karko. Selly ging er altijd goed voor zitten als ze ging vertellen en stak een
grote sigaar aan. Ze nam haar tijd voor dit verleden. Als ik nu in Boca Sami kom waar haar geboortehuis nog steeds staat en er zelfs een oude verrotte vissersboot op het strand ligt, zie ik haar bijna rennen naar de kustlijn om opa te begroeten en de handjes volgestopt te krijgen.Wat de reden ook is, de omgang op Curaçao met het verleden maakt tijdreizen mogelijk. Je kunt op Curaçao ver terug in de tijd en niet alleen in Willemstad dat één groot Unesco-Werelderfgoed is. Die historie zit ‘m in de bevolking zelf die zich realiseert dat het in de voetsporen loopt van hen die voor gingen. Die dat respecteert en het verleden net zo belangrijk vindt als de toekomst. Curaçao is daardoor een mix van oud en nieuw, het is één groot contrast. Het ene moment winkel je in Sambil voorzien van alle moderne gemak en vervolgens zit je op een antieke stoel te luisteren naar verhalen uit de oude doos. Verhalen die misschien opgeschreven moeten worden omdat de vergankelijkheid der dingen ze ons anders doen vergeten.

Guestblog van Maarten Ter Linde

13 Reasons you should..?

 

Si bo ta lesando i bo tin planiá pa bai studia afo, ataki 13 pregunta ku ta relevante pa bo situashon. Tene bon na mente, ku e kontesta ku bo duna riba e preguntanan aki ta un simpel indikashon pa bo mes, di kon kla abó ta pa tuma e stap aki. Kòrda tambe ku no ta tur kontesta a pisa meskos den bo makutu di desishon, ya ku tur hende su priorida ta otro, pues no spanta…

Let’s get right into it..

Ultimo simannan ta masha tantu potrèt mes tabata skeiru riba feisbuk, ku quotenan mane “I made it” i “On to a new chapter”. Pero ba para ketu i puntra bo mes: Mi ta kla pa laga tur kos atras? Paso dia 29 di yüli awo, ora e buelo ku destinashon pa Hulanda ei sali, “no hay vuelta atrás”. Despues ku ba sinta yora 1 ora largu den avion, a sobrabu 8 ora pa bo pensa  Kiko mi ke bira, kiko mi tei studia, mi tin un plan B? Mi por maginami ku awor bo ta bisa, “Pero ma kies un studie kaba!”. Ba kies e studie ei paso abo ke hasie, òf ta bo mayornan a impone esei riba bo?

13_Reasons_Why_Ep_5

Otro kos ku bo ta mira masha hopi ta studiantenan ku ta bin hulanda djis pa skapa di mayor, i tin ta bin asta pa sigui “e amor di nan bida” (esei nan te kere). No bin hulanda ku esei den mente i si bo ta bin simplemente p’e echo ku bo gai/chick ta biba akinan para ketu i puntra bo mes Mi  prioridat nan ta strét? Ku e libertat ku b’a haña akinan bo ta hañ’e chèns pa hasi bo mes eskohonan, kies algu paso bo sa e.o. kiko ta e bentaha i desbentahanan. Of akaso bo ta basa bo desishon riba esun di otro? Si bo mira bo amiga/amigu bula foi brug bo tambe ta bula?

Situashonnan ku lo bo hañabu ku ne aki n’e  “tera friu” lo ponebu hasi bo mes preguntanan manera Kon mi ta hasi konfia, Mi ta kla pa dil ku soledat, Mi ta kla pa kai, lanta i sigui lucha/bringa?. Un kos ku mi a siña den e 3 añanan ku mi tin biba aki na Hulanda ta, ku sea konsiente of inkonsientemente bo lo kambia i krese komo hende, pues Bo ta kla pa kambia?

No laga niun hende deskurashabu i korda bo mes tur dia di nobo ki bo meta ta. Djis purba na no perde bo kabes akinan, mirando ku Hulanda ta mas liberal ku Kòrsou riba algun tereno, paso akinan no tin mama, papa, tanchi of tio pa bisabu kiko ta bon òfno, pues Bo ta kla pa ta bo mes mayor?

20170725_165506

Bo a disidí di bin studia Hulanda, saka lo maksimo for di bo tempu akinan. Konose bo mes, ekspande e bista ku bo ta wak mundu ku n’e i inverti den bo mes. No unikamente door di bai skol ku e meta pa haal un diploma, pero hasi tur kos ku e futuro ‘abo’ lo por benefisia di dje. Si ta un kurso bo ke sigui na banda di skol, hasi’e! Si ta stazje bo ke kore na Fransia, hasi’e!
E pregunta di mas importante ta, Bo sa ken bo ta?. Si bo sa ken bo ta, kiko bo ta para p’e,  i kiko bo ke logra den bida, lo yudabu logra tur kos ku bo propone bo mes, aki na Hulanda, paso for di dia 30 di yüli awo, T’aki bo ta BEBA..

 

20170725_165434

Guestblog di Christopher Fernando

 

Hoge toppen!!

3 maanden geleden hingen we het aan de grote klok! Wij gaan naar Curaçao emigreren! De meeste familieleden en onze beste vrienden wisten het al, maar toch kwam het voor veel anderen als een grote verrassing. Hoe kan het ook anders. We hebben hier in Nederland ondernemingen, we hebben een kind, koophuizen, familie, vrienden….Mensen konden zich niet voorstellen hoe we dit dan gingen aanpakken.

Inmiddels zijn we 3 maanden verder en we hebben grote stappen gezet. Zowel fysiek als mentaal. Ons koophuis is verkocht, dus we hebben er een grote kostenpost tussenuit weten te breken. Als je hoge toppen wil bereiken zul je je moeten focussen. Er is geen topsporter die successen boekt zonder zich volledig in te zetten.
Wij zijn dus verhuisd naar onze kleinere tussenstap en oh wat was dat topsport. Het ene grote huis moest leeg terwijl het andere kleinere huis opgeknapt moest worden en dat allemaal tegelijkertijd…….. We hebben gekampeerd in de slaapkamer, de opslagplaats 10.000x gezien, geverfd totdat we erbij neervielen, het was bloed, zweet en tranen, maar we voelen ons nu lichter dan ooit. We hebben veel weggegooid of weggedaan dus we kunnen met een schone lei richting Curaçao volgend jaar.

Ik denk dat een van de grootste stappen nog ligt bij onze zoon, voor een jongetje van 8 jaar is het niet niks om in korte tijd te horen dat je over een jaar gaat emigreren naar een ander land, het huis dat je gewend bent in te moeten ruilen voor een kleinere woning, afscheid te moeten nemen van je school, bso en vriendjes….. poeh. Soms liggen we er zelf wakker van, wat zou er dan in zo’n koppie voorbij komen? Gelukkig hebben we een flexibel kind, die net zoals wij van uitdagingen houdt. Hij vraagt veel, wil op de hoogte blijven en we nemen hem mee in het proces, stap voor stap. Het leven draait om aanpassen, incasseren en doen! Dat zijn de eerste levenslessen die hij meekrijgt…….

En nu? Nu is het volle focus op de voorbereidingen voor de emigratie naar Curaçao: papierwerk in orde maken, ondernemingen opzetten, een woning zoeken, afsluiten van wat we hier in Nederland hebben en de mentale voorbereiding voortzetten! Nu komt het volle besef….we gaan dit echt doen! Spannend!

Guestblog van Judritza ter Linde- Jasinta

T’ei mi ta bai beba

Geboren in Groningen, heel wat jaartjes geleden, als zoon van een Hagenees en een Noord-Hollandse, trekt Curaçao mij al van jongs af aan. Het land is magisch voor mij, de taal, het eten, de mensen.

Dat komt doordat ik als jong jongetje een beste vriend had. Hij was de zoon van een Friese vader en een Curaçaose moeder. Deze moeder was mijn tweede moeder. Ik had zelf een bedlegerige moeder en een vader die erg veel werkte en ik bracht misschien wel 50% van mijn jeugd door bij mijn vriend. Ik at daar, sliep daar en ging met hen op vakantie. Ik was stapelgek op mijn tweede moeder en haar gewoontes. Ze draaide vrolijke muziek en danste in de kamer, maakte hapjes die ik niet kende, nam me mee naar familie(feesten) die veel leuker waren dan van mijn eigen familie en leerde me mijn eerste Papiaments. Ik denk dat ik als klein jongetje in haar mijn eerste liefde had. Ze stond voor mij voor geluk, onbevangenheid, troost en schoonheid. En voor mij wás zij Curaçao.

Curaçao staat daardoor voor mij voor geluk, liefde, onbevangenheid en schoonheid. En nu, vele jaren later, heb ik uiteraard ook een wat genuanceerder beeld gekregen. Echter, nooit is dat gevoel verdwenen dat het eiland, de taal en de mensen me geven. Ik ben er inmiddels vaak geweest, ik ben getrouwd met een Curaçaose (hoe kon het ook anders) en ik heb een zoon. Mijn leven moest zo lopen met een dergelijke start.

Met mijn halve schoonfamilie hebben we inmiddels afgesproken dat we in 2018 met zijn allen verhuizen naar Curaçao. Een droom die uitkomt. We gaan daar een leven opbouwen. Mijn vrouw en ik zijn beiden ondernemer en we willen, afgezien van de kost verdienen en gelukkig zijn, iets bijdragen aan het eiland. Er is veel te doen en wij zitten vol energie en liefde voor Curaçao. We willen dáár zijn en het nog mooier maken, we willen meedoen en meemaken. We zien en horen Nederlanders, maar ook Antillianen, die niet positief zijn over Curaçao, die alleen maar praten over criminaliteit en die angstig zijn. Mensen die gevoed worden door een eenzijdig media-beeld dat wordt geschapen in dit koude land waar misschien wel afgunst aan ten grondslag ligt. Nederland is een stressvolle samenleving waar écht geluk moeizaam is te verkrijgen. Mensen leven onder grote druk en geven dan makkelijk af op anderen.

Ieder land heeft zijn uitdagingen en problemen, daar is Curaçao niet anders in dan Nederland of welk ander land dan ook. Wat niet ieder land heeft is de gelukkige ziel, de hartelijkheid en de onbevangenheid die ik vind op dit prachtige eiland en bij de inwoners. Daar verlang ik naar vanuit een Nederland dat zijn onschuld al lang kwijt is en waar de rijkdom die er heerst niet meer gevoeld wordt. Ik verlang naar een samenleving die geluk vindt in kleine dingen als een feest, de zon, de zee en familie. Waar het niet altijd gaat om méér en gróter maar men geniet van het moment. Ik verlang naar een land waar ik mijn zoon gelukkig zie en waar mijn vrouw en ik nog een kind ter wereld willen brengen. Ik verlang naar Stoba, Pastechi en naar Papiaments.

En ik heb mijn hele leven al een motto: als je iets wilt, dan moet je het doen en er niet eindeloos over praten. Dus: ik stop met schrijven en zie jullie snel

14985005255412002124286
Bron: http://www.luxe-villa-curacao.nl/vakantie-woning-huren-curacao

Guestblog van Maarten Ter linde

Hasi koi bon Yu di Korsou

Ami ta un bon yu di Kòrsou, mi ta lanta tur mainta gradisí e Kreador. Mi ta pidié guia mi pa ta un bon yu di Kòrsou.Mi ke ta komprensibel sinsero i honesto un bon trahadó ku mas amor pa mi próhimo.

Esaki ta algun letranan di e jingle “e bon yu di Kòrsou”  un kampaña ku a start na un planta di televishon i ku tur aña di nobo a sigui krese. Manera nos sa na Kòrsou e programa a haña su elogio pero tambe su kritiká nan.Ami ta kompletamente di akuerdo ku e kampaña aki … esaki te motibunan.

Kuminsando na e nominashon “Yu di Kòrsou” .

maxresdefault2

Mi ta yu di mi mama.

Esaki ta loke bo ta tende basta hende ta komentá, ku e nominashon korekto ta Kurasoleño i no Yu di Kòrsou. Mi ta yu di mi mama i mi ta Kurasoleño…….

Si anto ?

Pakiko nos mester kita algu ku ta úniko di nos . Tin diferente pais ku tin diferente nominashon pa nan mes. Na Trinidat por ehèmpel e habitantenan ta bisa ku nan ta “Trini till the bone” , Filipinonan tin “Pinoy” ku ta nifika Filipino den nan idioma. Na Bahamas nan ta usa Bajan. Tur ta nominashon nan ku ta duna nan mes den kual nan ta ekspresá nan sentido di orguyo di ta nase na e dicho Pais. Awor e “Yu di Kòrsou” ta loke ta hasi nos úniko pakiko nos lo tin ku kambia pa algu standart?

 

Ta un mihó persona.

Un otro punto ku mi ta haña ta hasi e kampaña aki tremendo ta e echo ku e ta bai pa bo ta un mihó persona. Sea bo a nase of bo a bin biba aki e no ta kita nada pa bo ta un bon hende, esei ta loke e kampaña aki ta propaganda.

Tin diferente manera pa bo ta un mihó persona, un mihó Yu di Kòrsou.

Yama bon dia , pone un smail riba bo kara ora bo ta atendé ku otro , no papia riba otro , elogiá otro su trabou en bes di kritiká negativa mente tur esfuerso.

Ta respetuoso i tolerabel pa ku otro. Ba yega na un Chines yame mener of señora no tin nodi bisé Hey Chino! Si e persona banda bo su religion ta diferente òf ta kreyente sera bo boka i respetá! No tin nodi bisa ku su kaminda spiritual ta malu. Na final nos tur ta bai mes kaminda. Bou di tera.

Respetá kada ken su eskoho seksual, yama otro M#riku ku Machoro no ta yuda ku nada. Ku ta e sekso ei e la stima i ta hasi e felis lagá e biba su bida trankil.

image

Lanta bo bai traha!

Tur pais na mundu tin nan kontratempu i retonan ku e tin ku dil ku ne. Bo a nase aki e pais ta di bo tambe. Ta bo deber pa por kumpli ku bo pais i nos tur mester di otro. Bo no por sinta man krusa i spera ku bo saku lo yena kaba pa bo por kritiká Gobièrnu, Schotte i asta bo Dios ku ta nan falta ku kos ta malu pa bo. Si no tin un kaminda, krea bo propio kaminda.

Fe sin obra ta morto!

I por último konosé bo Himno i balorá loke ta di bo. 

Bo konosé himno Merikano for di bo kabes, Bo por kanta “Gloria al bravo pueblo” mihó ku kualke Venezolano. Pero bo himno nashonal mes bo no sa tur kuplèt?

Buska un manera di sa esaki. Tin hopi palabra den e himno aki ku si nos reflekshoná riba dje por yuda nos pensa riba nos propósito riba e pida baranka aki. Bo skucha ku atenshon lo bo ripara ku nos himno ta papia di netamente di e forsa i balor nesesario pa nos por traha duru pa yuda Kòrsou bai dilanti.

Nos mester realisá ku nos ta a fortuna di por biba riba un Isla asina dushi i ku nos tin tur kos na nos alkanse pa por hiba e isla aki bai dilanti.

Kuminsando na nos propio sentido di nashonalismo i nos komportashon komo un Bon Yu di Kòrsou.

Felis dia di bandera!

maxresdefault

 

 

 

 

 

T’ei Mi Ke Beba (Pero tòg no?)

Manera hopi hóben adulto (anto mi ta uza e palabra adulto hopi ‘losjes’ aki nan) ma yega un etapa den mi bida kaminda mi tabata sinti ku mi tabata KLA ku Kòrsou. “No mama, ni UNA ni UDC no tin niun studie ku ta pas ku mi.” Bo por bisa mi tabata den un relashon kaminda mi tabata simplemente ‘falling out of love’ ku Curadise. Pa ami tabata ora pa un amor nobo, den mi arogansia di adolesente pèrdi ma bai buska e ‘greener grass on the other side’. Naturalmente esei a kaba ku ami bon lorá den jas manera un ayaka pa 8 luna largu paso Hulanda tabata ‘the one’.

Komo ‘beursalen’ e ta un eksperiensa i sintimentu ku bo no por skapa for di dje. Bo ta sali Kòrsou, konsiente ku bo stima bo isla pero ku ela pèrde su enkanto i ku e sintimentu ku bo tin ku bai for di kas pa por desaroya. Pero ora bo yega e otro banda, atabo ta pensa ku porta ba komete un fayo. Ku porta ta bèrdat ora nan bisa ku ‘grass ain’t that green on the other side’. Anto einan bo ta drenta un siklo di ‘fall in and out of love’ ku Kòrsou manera kualke adolesente ku nan prome ‘èks’.

Picture Blog 1

E etapa ku ta sigui ta esun kaminda bo ta namora bèk ku Kòrsou despues di un buelo di 11 ora, 8 mil kilometer di distansha, temperatura nan di 5 grado i e famoso ‘Dutch humor’. N’e momento ku bo no ta biba ei mas, e orei Kòrsou ta kuminsa mustra manera paraiso bèk. “Amiga, belasting a yega serka bo tambe? Ta dikon nos a bin beba aki atrobe?”.

Naturalmente, ora k’e laman ta mustra mas blou i e kalor diripiente no ta zona insoportabel mas, ta kuminsa plania pa bai bèk maske ta ku vòngkònsi. Atabo awor sinta mei mei college ta wak preis di ticket “Saka 1000 euro pa dos siman so ta muchu si, si mi no bai lès pa un siman no ta nada tòg?” anto maleta ta kla tres siman prome ke biahe, lubidando ku ainda un kuminsa siña p’e tentamen di otro siman.

Picture Blog 2
bron; keepcalm-o-matic.co.uk

Anto ta aki nan, e di tres etapa ta kuminsa. Despues di hopi luna ta anhela i buta throwbèk riba Instagram ku #takemeback atabo bèk riba nos dushi isla. Yená ku fantasia di e vòngkònsi perfekto i e kolo ku bo mester haña bèk bo ta embarka riba e mishon pa namora bèk ku Kòrsou. Pero tiki tiki bo ta kuminsa realisa ku esei ta un tiki mas difisil ku ba sinta magina ora bo tabata den e friu aya. Diripiente bo ta wòrdu konfronta ku punto menos bon di nos isla ku bo no a kai ariba ora bo tabata afo. “Un boter di Nutela pa 10 florin? Na Hulanda ku 5 euro ma kumpra 2!”. Ora bo ta kara pa kara ku e infrastruktura ku ta laga di desea riba nos isla, kriminalidat ku ta reina i preisnan ku ta subi so, ta n’e momento ei tur fantasia ta kai na awa. Anto esaki ta bira e momento krusial, kaminda bo ta realisá ku bo tin dos opshon i ku bo por skohe entre dos persona.

Bo por ta e persona ku ta wak tur esei i ta keda bisa “Kòrsou ta pa vòngkònsi so ami por bai”. Òf bo por atmira i apresia Kòrsou manera e ta, ku tur fayo i problema anto kuminsa e proseso kaminda bo ta bira e persona ku ta kai stima na un nivel mas sinsero ku nos isla. Un nivel kaminda bo sa ku por mihó i bo ta kompromete na yuda nos isla bai dilanti konsiente ku lo tuma tempu i ku den e tempu ei Kòrsou mester di amor inkondishonal pa yega kaminda e meresé di ta.

 

Picture Blog 3
bron: Wallsneedlove.com

Guestblogger Chelsy Gomez

Lieve Curaçao

Lieve Curacao,

Soms denk ik, wat moet ik toch met jou? Ik heb vaak gedacht om jou te verlaten, maar denk ik, het ligt eigenlijk helemaal niet aan jou.
Ik probeer de onrust op het eiland te ontkoppelen aan mijn liefde voor jou. Soms lukt dat gewoon niet. Dan denk ik: “stik er maar in, ik ben weg”. Dit is slechts een frustratie, want Curacao wat verlang ik toch naar een positieve verandering voor jou.

Ik denk vaak aan je Curacao. Vooral aan de momenten die definiëren wat je voor mij betekent. De momenten die jou Curacao maken voor mij.
Afgelopen maandag stond ik in de file op de Gosieweg. Ik rook verse pastechies toen ik langs een toko reed en dacht aan vroeger. Aan de pastechies en Johnny Cakes die mijn vader stiekem kocht voor ons onderweg naar school in de jaren ’80!
Ik reed langs de Kokolishi Kleuterschool, Sint Paulus College en de Berg Carmel College en zag een piepjonge Suhail op het schoolplein hinkertje spelen.
’s Middags bezocht ik mijn vader. De mangoboom van mijn overgrootmoeder staat nog steeds in de tuin. De windmolen doet het niet meer, maar ik voelde en proefde even het water dat mijn oma opving in een regenbak. Wat was het toch heerlijk om midden in de tuin een douche te nemen met dat overheerlijke water en “Habon Lux”. Om daarna lekker te worden gepoederd met “Ammens” poeder.
Ik denk aan de avonden met oma Jaachie in Groot Kwartier op het balkon met een kopje Ovolmatine en crackers. Wat hebben we onze longen uit ons lijf gezongen op dat balkon. Weet je nog Ruckly Ettienne? En niet te vergeten dat Gerlisa Ettienne en ik stiekem in tante Mirtha’s slaapkamer sliepen wanneer ze niet thuis was. Met airco aan. Gerlisa op de veel te hoge hakken van tante Mirtha en besmeurd met haar roze lippenstift. Wat koester ik leuke herinneringen die ik aan jou heb overgehouden Curacao.
Vorige week zondag lag ik bij Nadine op het dek en nam een duik in het Spaanse Water. Overigens ook in de armen van baby zee-algen, maar hey, Curacao, ik heb enorm genoten van je enorme schoonheid. Met of zonder zee-algen. Je bent “hopi bunita” (heel erg mooi).
Vandaag ging het even mis bij een kruising. Twee boze chauffeurs steken hun middelvinger in de lucht. En er volgt iets over “mama’s” en de “edele delen” erachter, maar dan in het Papiaments. Ik moet even grinniken. Deze swaatjies noh, hopeloos yu!
Speaking of Papiamentu. Curacao je hebt mij een heerlijke taal geleerd. Ik ben trots dat ik Papiamentu spreek, het verbindt mij nog meer met jou.

En op zulke momenten denk ik, hombu, er gaat niets boven mijn “Dushi Kòrsou”.
Curacao, ik realiseer mij dat waar ik ook ter wereld ben, ik ben jou en jij bent mij. Jij hebt mij gemaakt tot de vrouw die ik nu ben. Mijn hart is geworteld in jou. Ik ben je dankbaar voor alles wat jij mij geeft en hebt gegeven.

Curacao ik hou van jou!

Suhail Gomez

Ik wil een traditionele vrouw. Oké doei!!

nee, ik heb geen kinderen” was mijn eerste blog op 23 juni 2013. Vandaag  precies 2 jaar na mijn eerste blog kan ik nog steeds zeggen “Nee, ik heb geen kinderen”. Als je denkt dat de bemoeienissen met betrekking tot mijn eierstokken gestopt zijn dan kan ik alleen maar zeggen “nooit van je lang zal ze leven”.  “Edat ta subi Christine, bo tin ku wak un homber pa traha yu kune”, mijn antwoord is nu standaard, “zal ik doen” met een geforceerd glimlachje en instemmend knikje. Discussiëren heeft geen zin meer over dit onderwerp. Ik kan mensen er toch niet van overtuigen dat ik het echt anders had gewild.

Hoe langer ik vrijgezel ben hoe dunner de spoeling wordt. Veel mannen hebben al een relatie of liegen dat ze vrijgezel zijn.  Zelfs de zogenaamde Christelijke broeders die elke zaterdag of zondag in de salon/zaal of kerk zitten liegen over het vrijgezel zijn. Ik merk dat ik steeds minder geïnteresseerd ben in het in contact komen met mannen. De interactie met mannen is vaak oppervlakkig. Als manblindheid en mandoofheid ziektes zijn dan weet ik zeker dat ik langzamerhand beginnende symptomen van deze ziekte heb. Ik hoor vaak pas later van vriendinnen, “bo no a tende e gai yama bo” of “e gai ei tabata wak bo”. Ik moet dan vaak heel hard nadenken welke guy naar me heeft gekeken of iets gezegd heeft. Het is lekker veilig en rustig in mijn coconnetje.

De laatste keer dat ik een gesprek had met een man die in mij geïnteresseerd leek. Gaf hij aan dat hij een traditionele vrouw wilde. Wat is een traditionele vrouw anno 2017? Naarmate ik meer met hem sprak leek het erop dat hij gewoon iemand wilde daten die net als zijn moeder is. Zijn moeder was zijn grootste voorbeeld van hoe een vrouw moet zijn. Gehoorzaam, niet al te ambitieus en niet een al te grote mond, het huis moet netjes en eten op tafel. “Wat is een grote mond”  vroeg ik hem, terwijl ik langzaam een maagzweer voelde opkomen door het gesprek dat ik met hem had. Ik denk bij een grote mond meteen aan een vrouw met een grove vocabulaire. “Nee, grove vocabulaire dat was het niet”, zei hij. Hij wilde absoluut geen vrouw die een te uitgesproken mening heeft. Nou dude, keep on walking. Hij heeft vast mijn blogs op T’aki mi ta beba niet gelezen.

giphy (1)

Ik kom in het dagelijks leven veel vrouwen tegen die heel openhartig zijn tegen mij  over daten, relaties en seksualiteit.  Wat mij opvalt is dat er nog steeds veel vrouwen zijn die door hun relatie zich niet ontwikkelen op persoonlijk gebied. ”Mi frei no ta ke pa mi bai skol” of “semper mi ta ke mi mes negoshi pero mi no ta tin mag di mi kasa”. Foi ora bo tin un homber ku ta bisa bo ku e no ke pa bo bai skol of e ke pa bo stòp ku skol, bo tin ku kuminsa pak bo maleta anto hala kita. De dag dat de “ik wil een traditionele vrouw” je verlaat voor de dochter van de buurvrouw en jij alleen achter blijft met jullie kinderen die hij niet onderhoudt, ben jij degene die jezelf moet redden.

Ik ga nog liever seksloos, relatieloos en kinderloos dood dan dat ik mijn ambities en dromen aan de kant zet voor een man. De reden waarom ik nog vrijgezel ben is denk ik wel helder. Niet omdat ik een kinderwens heb, moet ik me inlaten met elke guy die “dushi kon ta” zegt en als ik hem werkelijk vertel hoe het gaat hij van mijn schrikt en liever wil dat ik minder van alles ben, minder ambitieus, minder gezellig, minder leuk. Ik wil dat de man die de vader van mijn kinderen wordt een is die nieuwsgierig  naar mij wordt als hij aan mij vraagt “dushi kon ta” en ik hem werkelijk vertel hoe het gaat.

 

P.s Als je bestaat inbox me..

Christine Analise Alvarez